41 



en Arrhenaterum elatius niet mag worden afgeleid, dat deze 

 grassen niet door Claviceps purpurea van de rogge zouden kunnen 

 worden besmet, zoodat — wanneer men moederkorenkorrels 

 in de bloei wij zen dezer grassen aantreft -r- deze noodzakelijk 

 tot eene andere soort van Claviceps zouden moeten behooren. 

 Het mislukken der besmetting kan zijn veroorzaakt of doordat 

 de bedoelde grassen in bloei geraakten op een tijdstip, waarop 

 er geene ascosporen van de Claviceps purpurea noch conidiën 

 van den honigdauw dezer zwam in de onmiddellijke buurt aan- 

 wezig waren. — óf doordat de Claviceps purpurea, die sedert 

 meerdere generaties op rogge heeft geleefd, niet gemakkelijk 

 een der vier opgenoemde gewassen besmet, — óf door andere 

 onbekende omstandigheden. Het is ook een bekend feit, dat de 

 moederkorenkorrels van Claviceps purpurea een enkele maal 

 op tarwe voorkomen, en nog minder vaak op gerst en op haver. 

 De omstandigheden moeten dus al bijzonder gunstig daarvoor 

 zijn, zullen deze granen door de moederkorenzwam der rogge 

 besmet worden. 



Dat deze zwam de 14 verdere grassoorten, waarmee werd 

 geëxperimenteerd, kan besmetten, is wel positief door mij uit- 

 gemaakt ; ook dat Phleum pratense, Holcus lanatus, Poa pratensis. 

 Poa trivialis, Lolium perenne en Lolium italicum zeer vatbaar 

 zijn voor eene besmetting door het moederkoren van de rogge. — 



Thans nóg iets over den vorm en de grootte der sklerotiën, 

 welke bij de verschillende grassen werden waargenomen. 



Terwijl de moederkorenkorrels van normaal uitgegroeide 

 roggearen eene lengte bereiken, varieerende tusschen 1 en ruim 

 3 C.M., en daarbij een dikte hebben van 3 tot 4 m.M., zijn die 

 van de grassen, waarmee ik experimenteerde, in 't algemeen veel 

 kleiner : hoe kleiner de bloem, met name hoe korter de kroon- 

 kafjes van een bepaalde grassoort, des te kleiner, resp. des 

 te korter en dunner zijn in 't algemeen de moederkoren- 

 korrels bij deze grassoort, ofschoon dit ook geen regel zonder 

 uitzondering is. 



Bij de meeste grassen zijn de moederkorensklerotiën niet veel 

 langer dan 5 m.M., niet veel dikker dan 1| m.M. Bij de Poa's 

 zijn zij slechts iets meer lang dan breed (± 3 m.M. op 2 m.M.) 

 Bij Loliutïi perenne en Lolium italicum zijn zij, evenals bij vele 

 andere grassen, horen vormig, dus langwerpig en naar hun uit- 

 einde toe meer of min gekromd en versmald; bij de genoemde 

 Loliums bereiken zij eene lengte van 6 tot 12 M.m., terwijl de 

 dikte 2 — 2^ m.M. bedraagt. 



In 't algemeen versmalt zich de moederkorenkorrel eenigszins 

 naar de basis toe, terwijl zij ook naar het boveneinde toe iets 



