06 



enkele, weinige gangen trof ik larven aan, wit van kleur met een 

 duidelijken kop en flinke kaken, die van 4 — 7 mm. lang waren; 

 zij waren pootloos en het achtereinde liep uit in een punt. 

 Ik hield ze voor bastaardrupsen, waarvan er immers enkele 

 bekend zijn, die inwendig in planten leven, zooals soorten van 

 het halmwespengeslacht Cephus. De afbeeldingen, waarover ik 

 beschikte van bastaardrupsen van dit geslacht kwamen heel 

 aardig, ook wat den eigenaardigen vorm van het uiteinde van 

 het achterlijf aanging, overeen met het uiterlijk der larven in 

 de orchideeën-bladeren. Dit was echter een dwaling ; het zou 

 evenwel nog tot Juni 1919 duren, voordat deze dwaling aan het 

 licht kwam. 



De eigenaar was zoo vriendelijk, mij nog een flink partijtje 

 aangetaste bladeren en ook een levende Cattleya-plant, waaraan 

 eenige bladeren met larven er in, toe te zenden. Ik hoopte 

 met behulp hiervan achter de identiteit van het insekt te zullen 

 komen, maar dit mislukte, daar de losse bladeren allen stierven, 

 voordat er een volwassen exemplaar van het insekt uit ver- 

 schenen was. Het plantje sleepte iets langer een kwijnend bestaan 

 voort, maar daar ik niet over een warme kas beschikte en ik 

 voor dit plantje met zijn gevaarlijke bewoners ook geen gast- 

 vrijheid durfde vragen in de kassen van de Landbouwhooge- 

 school, moest ik het wel op mijn laboratorium laten. Wegens 

 den kolennood kon dit 's nachts nimmer en gedurende enkele 

 dagen in de week ook niet overdag verwarmd worden en het 

 gevolg was, dat ook dit plantje het aflegde. De eenige kans was 

 nu, dat het den eigenaar der orchideeën zou gelukken, eenige 

 der uit in gaas gehulde bladeren verschijnende diertjes op te 

 vangen; ik had hem n.1. ter bestrijding van de plaag reeds dade- 

 lijk den raad gegeven, de aangetaste bladeren zooveel mogelijk 

 af te plukken en te verbranden en de partij niet te plaatsen 

 in dezelfde kas, waarin de liefhebber zijn eigeni, zeer waarde- 

 volle collectie had staan, om te voorkomen, dat de blijkbaar 

 gevaarlijke vijand ook deze zou aantasten; de slechts licht 

 aangetaste bladeren konden dan in gaas gehuld worden om den 

 insekten te beletten te ontsnappen. Toen men evenwel aan 

 het wegsnijden begon, bleek pas, hoe ernstig de aantasting was; 

 ongetwijfeld was ze zoo erg geworden, doordat men het kwaad 

 ongehinderd jaren lang had laten voortwoekeren. Alle planten 

 zonder onderscheid waren aangetast; de meeste hadden 5, 6 

 tot 10 bulbi zonder blad; meerdere hadden niet meer dan 2 of 

 3 bulbi met één blad er aan, dat echter dan steeds in meerdere 

 of mindere mate gemineerd was. Gaarne had men dus een ander 

 middel gehad, maar dit kon niet worden aan de hand gedaan. 



