82 



van late regens. In 't begin van den natten moesson is de groei 

 van 't gewas normaal, maar in zeer natte jaren treedt tegen 

 midden Juli eene verandering in : de bladeren worden geelachtig 

 groen, blijven kleiner dan normaal en vouwen zich in de lengte 

 samen. Dan begint spoedig een snelle bladafval, en alleen aan 

 de toppen der takken blijven hoopjes bladeren zitten. In ernstige 

 gevallen gaan de planten langzamerhand, tak voor tak, dood. 

 Bij onderzoek van het wortelstelsel blijken dan de hoofdwortel 

 en de grootere zij wortels in leven te zijn, maar de fijnere zij- 

 worteltjes zijn voor 't meerendeel dood of althans wankleurig 

 en stervende; op deze wijze wordt het aantal wortelhaartjes, dat 

 water en voedende stoffen uit den grond opneemt, zeer klein. 

 Slechts in de bovenste aardlagen, dicht bij de oppervlakte, 

 zijn de kleinere worteltakjes nog gezond en van de noodige 

 levende wortelharen voorzien. — Howard toont aan dat de 

 ziekte van de indigoplant, die hij „wilt" noemt, niet door 

 parasieten wordt veroorzaakt, maar door gemis aan wortelwerk- 

 zaamheid ten gevolge van te groote natheid van den grond en 

 het daardoor ontstane gebrek aan luchtverversching. Ook 

 ,,patwa" {Hibiscus cannabinus) en ,.sann" [Crotalaria junca) 

 lijden soms in ergen graad aan ,,wilt", althans de diep wortelende 

 variëteiten, terwijl de oppervlakkig wortelende variëteiten dezer 

 soorten slechts zelden worden aangetast. „Rosette" {Hibiscus 

 Sabdariffa) wortelt zeer oppervlakkig, en wordt, ook zelfs als 

 de bodem zeer nat is, niet ziek ; is de bodem al te nat, dan groeien 

 de wortels ten deele over den grond heen. 



Howard wijst er verder op, dat eene soort van bladvloo 

 {Psyïla Isatis), die de bladeren en takken van de indigoplant 

 aantast, en „the red cotton bug" (Disdercus singulatus), eene 

 soort van wants, die Hibiscus cannabinus beschadigt, slechts 

 schadelijk optreden in tijden, waarin de fijne worteltjes der 

 planten door gebrek aan luchtverversching in den grond zijn 

 afgestorven, — dat zwarte roest van de tarwe (Puccinia graminis 

 en vlasroest {Melampsora Lini) zich veelvuldig in sterke 

 mate vertoonen, wanneer de bodem doornat is, — dat het 

 roodrot van suikerriet, veroorzaakt door Colletotrichum falcatum), 

 eveneens optreedt, wanneer er gebrek aan luchtverversching 

 in den grond is, terwijl dit gewas anders vrij wel onvatbaar 

 voor den genoemden parasiet blijkt te zijn. — 



Ten slotte wijdt de schrijver zijne aandacht aan den invloed 

 van de bodemtemperatuur op het optreden van ziekten en 

 plagen. Deze invloed kan in Britsch Indie van beteekenis wezen 

 vooral bij de teelt van gewassen, die uit streken afkomstig zijn, 

 waar eene lagere temperatuur heerscht, maar die nog juist 



