99 



Evenals de mol heeft hij tlink ontwikkelde, eenigszins schop- 

 vormige voorpooten, die hem in staat stellen, zijn onderaardsche 

 gangen te graven. De scheen der voorpooten is scherp getand. 

 Met deze scheen en de dij knipt hij de plantcnwortels door, die 

 hem bij het graven in den weg komen. Hij vliegt zelden. Op het 

 land heb ik hem nooit vliegende aangetroffen. Eenmaal had ik 

 enkele dieren mee naar huis genomen. Deze waren uitgebroken 

 en toen ik 's avonds bij de lamp zat te werken vloog er één een 

 paar malen in groote kringen door de kamer, als wilde hij dit 

 onvrije oord ontvluchten. Als het dier niet vliegt, liggen de 

 vliezige, sterk geaderde ondervleugels waaiervormig opge- 

 vouwen onder de kleine, leerachtige bovenvleugels. De veenmol 

 heeft een donkerbruine kleur en een vreeswekkend of dreigend 

 uiterlijk. Aan het aantal ringen van het achterlijf kan men 

 vermoedelijk het geslacht onderscheiden. De veenmol (het wijfje) 

 maakt een vrij groot kogelvormig nest. Hoe dit geschiedt, weet 

 ik niet. Sommige schrijvers beweren, dat de aarde samengedrukt 

 wordt tot een harden wand. Ik vermoed echter, dat de veenmol 

 kleefstof gebruikt om de losse zanddeeltjes te binden. Bovendien 

 is de holte te groot om door zoo'n drukkerij gevormd te worden. 

 Het lichaam van den veenmol meet slechts 5 c.M. en we hebben 

 nesten opgehaald, waarvan de inwendige ruimte 9 a 10 c.M. 

 mat. In dat nest legt het wijfje bij tusschenpoozen van af Mei 

 tot half Augustus heel veel eieren; vermoedelijk wel 2 a 300. 

 De eieren hebben de grootte van een raapzaadkorrel en een 

 donkere, glazige kleur. Na J^ 4 weken komen de jongen uit, 

 die al iets op een volwassen veenmol gelijken. In zoo'n nest 

 vinden we vaak eieren en jongen van verschillende grootte, 

 waarbij meerdere exemplaren, die waarschijnlijk al eene ver- 

 velling ondergaan hebben. 



Meestal treffen we bij zoo'n kolonie een moederdier aan, dat 

 de wacht schijnt te houden bij eieren en kroost. 



Om de nesten op te sporen kunnen Ave een rit volgen tot een 

 plaats, waar een cirkelvormige gang is. Heel dikwijls ligt deze 

 iets dieper dan de gewone rit. Soms ook vinden we twee van 

 die ringvormige gangen op verschillende diepte. Beide ringen 

 loopen echter op één zelfde rit uit, die met de opening van het 

 nest in verbinding staat. Het nest heeft steeds maar één opening 

 (vgl. mollenest). Op begroeide velden treffen we vaak cirkel- 

 vormige plekken aan ter grootte van l M^., waar de planten 

 verwelken of kwijnen. Zulke plekjes verraden dan de aanwezig- 

 heid van een nest. Juist in het midden, ter diepte van + 1 d.M., 

 bevindt zich het rest. 



Van de Ie, 2e en 3e vervelling vóór den winter geloof ik niets. 



