125 



zich (iüor Jiaai' celweefsel kunnen verbinden en latei' een plant 

 voortbrengen . , . . , welke in elk gewichtig opzicht op een bastaard 

 gelijkt, die op de gewone wijze door voortplanting door middel 

 van zaad is ontstaan." Hierop laat de geniale onderzoeker dan 

 volgen: „Ik zal daarom alle feiten mededeelen, die ik in staat 

 ben geweest te verzamelen, over de vorming van bastaarden 

 tusschen verschillende soorten of variëteiten, zonder de tusschen- 

 komst der seksueele organen. ..." Hij laat dan ook een groot 

 aantal voorbeelden volgen, die ook nu nog volstrekt niet van 

 belang zijn ontbloot en waaronder vooral ook de talrijke voor- 

 beelden van „entbastaarden" tusschen verschillende aardappel- 

 variëteiten onze aandacht trekken. Ook zijn de hier vermelde 

 waarnemingen niet verkeerd ; alleen de opvatting als zou er in 

 wezen geen principieel verschil bestaan tusschen de door Dar- 

 WIN genoemde tusschen vormen en de langs geslachtelij ken weg 

 ontstane bastaarden, bleek later geheel onhoudbaar te zijn. 



Vroeger hielden velen het er voor, naar aanleiding van wat 

 men bij kruising van verschillende dieren vaak meende waar te 

 nemen, dat er bij bastaardeering in den regel een wezen moest 

 ontstaan, dat zoowat het midden hield tusschen de beide ouders, 

 zooals b.v. muilezel en muildier tusschen paard en ezel in staan. 



Bij enting, zoo meende men, heeft in sommige gevallen de 

 onderstam een zoodanigen. diepgrijpenden invloed op de ent, 

 dat haar eigenschappen er sterk door gewijzigd worden : zoozeer, 

 dat ook hier een tusschen vorm zou ontstaan, weliswaar niet 

 tusschen twee ouders , maar dan toch tusschen de twee verschil- 

 lende soorten of rassen, die in de enting bijeengebracht waren. 

 Dit was dus de overeenkomst tusschen de bastaardeering en 

 de enting: door beide konden tusschenvormen ontstaan, w^ezens, 

 die in verschillende eigenschappen tusschen twee andere in 

 stonden. Het is echter in de laatste twintig jaren steeds duide- 

 lijker geworden, dat deze beschouwing op verkeerde gronden 

 berust en dat er inderdaad weinig of geen punten van overeen- 

 komst bestaan tusschen de verschijnselen, die zich bij enting 

 en die, welke zich bij bastaardeering voordoen. Dit betere in- 

 zicht danken wij aan de erfelijkheidsleer. 



Reeds in het midden der vorige eeuw ontdekte de Augustijner 

 monnik Gregor Johann Mendel de grondregels, waarop na 

 1 900 een wetenschap werd opgebouwd met een snelheid, die aan 

 moderne ., revolutiebouw" doet denken, maar ongetwijfeld van 

 solieder constructie. 



Deze wetenschap heeft ons eerst goed duidelijk gemaakt, 

 dat men ieder organisme weliswaar niet moet beschouwen als 

 een vaste en onveranderlijke grootheid, doch evenmin als iets 



