130 



hunne schuilhoeken te voorschijn. De wijfjes leggen de eitjes 

 één voor één aan de middennerf der bladeren, soms méér aan 

 hetzelfde blad. De larven gaan, zich met het bladmoes voedende, 

 tusschen de beide bladoj^pervlakten door, totdat zij aan den 

 rand van het blad zijn gekomen. Naarmate de larve groeit, 

 wordt ook de gang breedcr ; de uitwerpselen kan men ook in 

 de gangen vinden. Wanneer de larve dicht aan den rand is ge- 

 komen, gaat zij haar gang aanmerkelijk verbreeden. Hier ver- 

 popt zich de larve in een rond coconnetje. Het larve-stadium 

 duurt ongeveer een maand, terwijl de poptoestand ongeveer 

 14 dagen duurt. Daar de eieren in het laatst van April al gelegd 

 worden, verschijnen omstreeks half Juni de eerste nieuwe kevers. 

 Deze knagen de bekende ronde gaatjes in de beukenbladeren. 

 Ook de overwinterde kevers doen dit en wanneer de gezwollen 

 bladknop nog maar pas de blaadjes het licht doet zien, zijn deze 

 soms al met tal van gaatjes doorboord. De nieuwe kevers gaan 

 ook op de vruchten over. Daar de beuken dit jaar flink beladen 

 zijn met vruchten en de kevers in zoo'n groot aantal voorkomen, 

 kon men dit jaar het kevert je eens goed gadeslaan. Andere 

 jaren is dit niet zoo gemakkelijk, daar men ze overdag haast niet 

 op de bladeren ziet. Zij laten zich ook volstrekt niet storen en 

 bij aanraking springen ze een heel eind weg. 



Het spreekt vanzelf, dat wanneer bijna alle bladeren van den 

 beuk door de larve van den beukenspingkever gemineerd zijn, 

 dit eenigszins met aanwasverlies gepaard zal gaan. De plaatsen, 

 waar het bladmoes weggegeten is, worden spoedig door ver- 

 droging bruin en dit bruin worden valt juist sterk op aan het 

 einde van het blad waar de gangen zich zoo sterk verbreed 

 hebben. 



Wanneer beukenbladeren door late vorst bevroren zijn, 

 vertoonen deze ook een bruine kleur, doch zijn dan meer geheel 

 verschrompeld en men mist de gangen der larven. 'Deze beide 

 beschadigingen zijn dus niet moeilijk uit elkaar te houden. 



De kever huist het meest in oudere bossclien, doch jonge 

 heesters spaart hij ook niet. Ik deelde reeds mede, dat de 

 kevertjes ook aan de nog onrijpe beakenvruchtjes knaagden. 

 Deze worden hierdoor in hun verderen groei gestoord, verdrogen 

 en geven loos zaad; een deel van de beukenoogst kan hierdoor 

 dus verloren gaan. Niet alleen in ons land doch ook in de om- 

 streken van Cassel en in de prachtige oude bosschen in het Deister- 

 gebergte bij Hannover kwam het bewuste kevert je dit jaar in 

 groot getal voor. Verschillende houtvesters aldaar deelden mij 

 mede, dat zij het sinds langen tijd niet in zoo'n omvang hadden 

 waargenomen. Begin Juni zagen die bosschen er uit alsof het 



