135 



groot aantal rupsen, die op Poter ium Sanguisorha leefden, ver- 

 zameld. Het bleek dat ongeveer 50 % van deze rupsen ziek 

 waren. De schrijvers isoleerden uit het bloed der geïnfecteerde 

 rupsen eene bacteriesoort, die zeer pathogeon bleek te zijn voor 

 Gastropacha castrensis en ook voor Vanessa Urficae. Deze 

 rupsen stierven 24 uren nadat men de bacteriën had gebracht 

 in het darmkanaal of in den bloedstroom. De rupsen van 

 Gastropacha neusiria (de ringelrups) werden zelfs reeds 12 uur 

 nadat de bacteriën in het bloed werden gebracht, gedood: 

 als men deze rupsen de bacteriën liet opnemen met het voedsel, 

 werden zij niet alle besmet en slechts 30 tot 63 procent 

 stierven. 



41. De peritheciën van den eikenmeeldauw in Duitschland. 



Dr. J. Behrens heeft in ..Zeitschrift für Pflanzenkrankheitcn", 

 Bd. XXXI (1921), Heft 3—4, blz. 108—110, over dit onderwerp 

 eene mededeeling gepubliceerd. De eikenmeeldauw heeft zich 

 sinds 1907 als eene ernstige ziekte van het eikenhakhout en de 

 jonge eikenboompjes in kweekerijen in Europa vertoond, en 

 zich daar in de volgende jaren al spoedig zeer sterk verbreid, 

 zoodat hij sindsdien in alle deelen van Westelijk Midden-Europa 

 eene ernstige plaag is geworden, die elk jaar in meerdere of 

 mindere «mate voorkomt. Juist door de sterke mate, waarin het 

 epiphytisch (buiten op de bladeren en jonge scheuten) levende 

 mycelium zich verbreidt en door de énorme massa's conidiën, 

 die dit mycelium voortbrengt, is de eikenmeeldauwzwam 

 oorzaak van eene zeer ernstige ziekte geworden. Maar de peri- 

 theciumvorm dezer zwam vertoont zich in Europa niet dan 

 hoogst zelden: een verschijnsel, dat zich ook bij verschillende 

 andere meeldauwzwammen voordoet, o.a. bij den echten 

 meeldauw van den wijnstok (Oidiuin Tucheri = Uncinula 

 spiralis). Slechts éénmaal nog was tot dusver het ontstaan van 

 peritheciën bij de eikenmeeldauwzwam in Europa ontwijfelbaar 

 vastgesteld, n.1. door Aknaud en Foex in 1911 in Cavillargues 

 (Dept. du Gard). Het bleek den ontdekkers dat onze Europeesche 

 eikenmeeldauwzwam moet worden geïdentificeerd met de in 

 Amerika voorkomende eikenmeeldauwzwam 3Iicros])haera quer- 

 cina Barr. = M. e.xtensa Cook et Peck, welke zwam Salmon 

 in zijne Monographie der Erysipheeën als een vorm van 31. Alni 

 beschouwt en waaraan hij den naam M. Alni extensa Salmon geeft. 

 Het is vrijwel zeker dat vroeger gevonden peritheciën van op 

 eiken voorkomende meeldauwzwammen niet behoorden bij de 

 zwam, die sedert 1907 als de oorzaak van den beruchten ge- 

 wonen eikenmeeldauw zoo algemeen in Europa optreedt. 



