136 



Nu heeft Dr. J. Behrens in October 1920 in de buurt van 

 Hildesheim op één enkel eikenblad, dat door den meeldauw was 

 aangetast, peritheciën van eene meeldauwzwam gevonden, 

 welke door hem en ook door Prof. Neger werden herkend als 

 M icrosphaer a-]ieritheciên, identiek met die, welke Arnaud en 

 Foex op door eikenmeeldauw aangetaste eikenbladeren hadden 

 aangetroffen. Naast donkere, bijkans zwarte, rijpe peritheciën, 

 werden ook jongere, bruine en gele, peritheciën gevonden. Alle 

 peritheciën stonden op het blad in een hoop bij elkaar: de 

 jonge exemplaren rondom de oude. 



Hoe komt het nu, dat perithecium-vorming bij den eikenmeel- 

 dauw in Europa zoo hoogst zelden voorkomt, terwijl dezelfde 

 meeldauwzwam in Amerika, ook op Europeesche soorten van 

 eiken, geregeld peritheciën vormt ? Op deze vraag moeten wij 

 het antwood schuldig blijven. Behrens kan zich niet voorstellen, 

 dat hier klimatologische verschillen tusschen de Oude en de 

 Nieuwe Wereld in 't spel zouden zijn. Hij werpt de mogelijkheid 

 van eene andere hypothese op. Zooals men weet, worden de 

 peritheciën der meeldauwzwammen gevormd langs geslachte- 

 lijken weg, n.1. door versmelting van den protoplast van een zeker 

 gedeelte van een myceeldraad met dien van een ander gedeelte 

 daarvan of van een anderen myceeldraad ; de eene protoplast 

 fungeert dan als mannelijk element en de andere als vrouwelijk 

 element. Nu zou het, volgens Behrens, kunnen zijn, dat de 

 zwam van den eikenmeeldauw heterothallisch was ; dat wil 

 zeggen : dat uit bepaalde conidiën een mycelium zou ontstaan, 

 dat alleen mannelijke cellen voortbracht en uit andere conidiën 

 een mycelium, 't welk alleen aan vrouwelijke cellen het aanzijn 

 gaf. Wanneer nu van uit Amerika alleen eikenbladeren met 

 mannelijk mycelium in Europa waren ingevoerd of alleen eiken- 

 bladeren met vrouwelijk mycelium, dan zou het uitblijven van 

 peritheciumvorming in Europa van zelf spreken. En dan zou 

 daarmee ook verklaard zijn de kolossale ontwikkeling van het 

 vegetatieve mycelium in Europa, alsmede de overmatig sterke, 

 lang aanhoudende conidiënvorming in ons werelddeel. Immers 

 met de vorming van peritheciën komt de uitbreiding van het 

 mycelium en de vorming van conidiën tot afsluiting; waar geen 

 peritheciën ontstaan, gaan laatstgenoemde processen door, zoo 

 lang de weersomstandigheden het veroorloven. 



Maar, zal men vragen, strijdt tegen deze opvatting niet het 

 feit, dat dan toch — zij het bij hooge uitzondering — ook in 

 Europa peritheciumvorming werd waargenomen? Neen, ant- 

 woordt Behrens; bij de plantaardige organismen zijn, ook bij 

 scheiding der geslachten, toch bij ieder individu de beide ge- 



