16 



grond, verdubbeling van den oogst ten gevolge te hebben '). 

 Wat de zaadwinning betreft, bij ons wordt dit meestal door 

 de tuinders zelf gedaan en zij kiezen er die planten voor uit, 

 die naar hunne meening de beste eigenschappen hebben. Er 

 komen dan ook geringe verschillen voor tusschen de selderie 

 van den eenen en die van den anderen tuinder ; sommigen 

 beweren ook dat hun „soort" niet vatbaar zou zijn voor de 

 roestziekte, wat zeer te betwijfelen valt ; in sommige gevallen 

 althans bleek het onjuist te zijn. De geoogste selderieknollen 

 worden, zoover zij niet direct verhandeld zijn, bewaard met 

 het blad eraan tusschen aarden wallen, die bij vriezend weer 

 met matten worden bedekt. Ook geschiedt de bewaring wel in 

 kelders ; in dit geval wordt het loof afgesneden. 



Uitwendige kenmerken der ziekte; schade; 

 gegevens uit de prakt ij k. 



Eerst als de knollen een zekere grootte verkregen hebben, 

 merkt men de „roestziekte" op. Zij doet zich voor als bruin- 

 grijze vlekken, die niet ver in den knol blijken door te dringen. 

 Op die plaatsen gaat het weefsel na eenigen tijd rotten, waarbij 

 allerlei organismen, schimmels, bacteriën, aaltjes en mijten een 

 rol spelen. Er treden barsten in het zieke weefsel op, omdat 

 dit den knol niet meer in zijn groei kan volgen. De roodbruine 

 verkleuring van de hars, die op deze plekken naar buiten treedt, 

 heeft mede aanleiding gegeven tot den naam roestziekte. Maar 

 zij is niet typisch voor deze ziekte alleen; zij treedt ook op bij 

 verwonding van de knollen. De onderste gedeelten der bladstelen 

 voorzoover die door den grond bedekt zijn, worden bij hevig op- 

 treden der ziekte ook aangetast ; de buitenste bladkransen 

 worden dientengevolge geel en verwelken. Sommige kweekers 

 in Venlo meenen de zieke planten op het veld reeds te herkennen 



^) Verslagen en mededeelingen van de Directie van den Landbouw, 

 1913, No. 1, blz. 30. . 



