45 



opgehoopt, doch het grootste gedeelte hunner excrementen 

 wordt door vleermuizen niet tijdens de rust, doch gedurende 

 de vlucht geloosd, zoodat deze ophoopingen slechts een deel 

 vormen van de totale hoeveelheid, en dus ook het aantal 

 gedoode insekten nog veel grooter is. Volgens andere waar- 

 nemingen ving een rosse vleermuis in één uur een dozijn 

 meikevers, een grootoor in één uur 60 vliegen, een laatvlieger 

 in een half uur 12 meikevers. 



Er is nog een omstandigheid die ten voordeele der vleermuizen 

 pleit, in vergelijking met het nut, door vogels gesticht. Niet 

 alleen toch kunnen deze laatsten in bepaalde omstandigheden 

 schadelijk worden, b.v. spreeuwen in een kersenboomgaard, 

 maar bij de door hen gevangen insekten zijn ook vele nuttige, 

 als honigbijen, sluip- en graafwespen en parasietvliegen, welke 

 laatste drie soorten van veel nut zijn bij het bestrijden van 

 insektenplagen. Deze insekten nu vliegen zonder uitzondering 

 overdag, zoodat zij van de vleermuizen niets te duchten heb- 

 ben. Daar bij onze inheemsche vleermuizen eindelijk geen soorten 

 zijn, die vruchten eten (in de tropen komen die wel voor) en dus 

 tegenover hun nut geenerlei schade staat, zijn de vleermuizen 

 zonder eenige restrictie als hoogst nuttig te beschouwen. ') 



Ik hoop met bovenstaande voorbeelden genoegzaam te hebben 

 aangetoond, dat 't zeer in 't belang, zoowel van bosch- als van 

 land- en tuinbouwer is, in zijne omgeving een rijke „vleermuis- 

 stand" te hebben. Men zal misschien dat doel kunnen bereiken, 

 door voor de vleermuizen geschikte schuilplaatsen te maken. 

 Hebben zij zich eenmaal daarin gevestigd, dan zullen zij er waar- 

 schijnlijk wel blijven, zoolang het terrein in de omgeving voldoende 

 buit oplevert. Verder behoeft men niets te doen; voederen des 

 winters, zooals bij vogels, is onnoodig, daar zij dan hun 



^) Meerdere bijzonderheden over onze inlandsche vleermuizen en hunne 

 levenswijze kan men vinden in 't bovengenoemde werk „Landbouw- 

 dierkunde", van Prof. Ritzema Bos, in Brehm's „Tierleben" en in Altum, 

 „Forstzoölogie". 



