61 



deele aan het oog worden onttrokken door eene reusachtige 

 vegetatie van koningsvaren (Osmunda regalis), gaspeldoorn 

 (Ulex europaeus) en struikheide (Calluna vulgaris). De groote 

 oppervlakten der rotsen zijn op verschillende plaatsen versierd 

 met uitgestrekte korstmosbedekkingen (Lecideae en Lecanorae), 

 die er het voorkomen aan geven als waren zij met landkaarten 

 beschilderd. Tegen deze rotsen nu, n.l. op een beperkt gedeelte 

 van de oppervlakte ervan, en wel op eene hoogte van een 40 

 a 50 Meter boven het water, kan men op mistige en regenachtige 

 dagen de slakjes rustig, in volle lengte uitgestrekt, zien zitten, 

 dadelijk zeer kenbaar door hare talrijke gele vlekjes op donkeren 

 grond. Wat zij eten, weet ik niet; ik heb ze nooit kunnen te 

 zien krijgen, terwijl zij aten. Maar ik vond er velen tusschen 

 Oscillatoria Friesii (een korstmos) en Hypnum prolifenim (een 

 bladmossoort), die in groote massa voorkomen op de bescha- 

 duwde ondereinden van de vochtige rotsen. Aan den anderen 

 kant van het meer, dus aan de West-zijde, is de romantische Glen 

 of Limnavar, een soort van bergspleet; de hooge rotsen, welke 

 deze omgeven, zijn bezet met een weelderige vegetatie van 

 eiken, lijsterbessen, ratelpopulieren, berken en hulsten; en op 

 deze rotsen, even hoog boven het water, vond ik eveneens den 

 Geomalacus, maar in veel geringer getal dan aan den tegen- 

 overgestelden meeroever, en hier in 't bijzonder de witgevlekte 

 variëteit. Op geene andere rotsen rondom het meer of elders 

 in de zelfde streek kon ik deze slak ontdekken". — 



Allman vermeldt omtrent de leefwijze van de slak het volgende: 

 „De gewoonten van ons weekdier zijn eenigszins eigenaardig. 

 Het bezit een bijzonder vermogen om zich te verlengen, zoodat 

 het soms den vorm van een worm weet aan te nemen. Op 

 deze wijze kan het in openingen kruipen, waarin men zich 

 anders niet zou kunnen voorstellen, dat het binnen zou kunnen 

 komen. Deze bijzondere eigenaardigheid was de oorzaak, 

 waardoor ik het eerste exemplaar, en toenmaals het eenige, 



