62 



wat ik bezat, bijna had verloren. Ii< had de slak, naar ik 

 meende, veilig en v^el in een plantenbus weggeborgen; maar 

 ik kwam weldra tot de overtuiging, dat zij de grenzen had 

 overschreden, die ik haar had aangewezen. Het deksel sloot 

 nl. niet al te goed; er bleef eene kier van ongeveer een „line" 

 (=z ruim 2 mM.) wijd open, waardoor de slak was heengekropen. 

 Gelukkig had ik mijn gevangene spoedig weerom; en de 

 kennis, welke ik op deze wijze had verkregen, was natuurlijk 

 oorzaak dat ik haar voor 't vervolg nauwkeuriger opsloot." 



Ziet daar alles wat ik in de literatuur aangaande Geomalacus 

 maculosus vermeld vindt. Het is natuurlijk mogelijk, dat ik 

 niet de volledige literatuur betreffende dit weekdier heb kunnen 

 opdiepen; maar ik meen dat het nooit ergens weer is terug- 

 gevonden. En nu bleek mij in 't vorige jaar, dat de bedoelde 

 soort van slak ook in ons land voorkomt, en wel op het 

 eiland Noord-Beveland. — De Heer J. D. Kramer te Cortgene 

 schreef mij in een brief van 29 Sept. 1913: 



„Ondergeteekende heeft drie stukken bouwland; op het eene 

 einde zware kleigrond, op het andere eind is de grond zan- 

 diger. Nu huizen er op 't zware eind kleine, grijsachtige 

 slakjes, welke in 't voorjaar, als de bodem nat is, gangen 

 door den grond maken, als 't droog is, door de scheuren 

 kruipen en dan de kleine „peetjes" (suikerbieten) onder den 

 grond afvreten, en in de gepote aardappelen gaatjes maken 

 ter grootte van een spijkergaatje, en dan den aardappel 

 met haar tweeën, en soms met haar vieren of vijven uithollen, 

 't Zelfde gebeurt ook met de aardappels in den zomer en 't 



najaar. Als men gaat rooien, zijn er veel met gaatjes bij 



't Zijn in hoofdzaak slakken, die in den grond leven, even als 

 de wormen, doch niet zoo diep gaan. Gaarne ontving onder- 

 geteekende inlichtingen, hoe te handelen om van die lastige 

 diertjes bevrijd te worden." 



