64 



eischen aan den grond, want zij schijnt doorgaans zeer plaatselijk 

 voor te komen: in 't geval, door Andrews vermeld, slechts 

 op bepaalde rotsen; in het geval van den Heer Kramer te 

 Cortgene alleen op zeer zwaren kleigrond en niet op iets 

 lichteren kleigrond in de onmiddellijke omgeving daarvan. 

 Ik vestig dus vooral de aandacht der landbouwers, die zeer 

 zwaren kleigrond bebouwen, op het merkwaardige slakje "en 

 eveneens op de eigenaardige beschadiging, welke het teweeg 

 brengt. 



De slak vreet zich in de aardappelen in precies zooals de 

 ritnaalden dat doen, en veroorzaakt op deze wijze de ,, spijker- 

 gaatjes," zooals de Heer Kramer ze zeer kenmerkend noemt. 

 Soms graaft zij op deze wijze een gang dwars door den 

 aardappel heen, soms graaft zij binnen in den aardappel eene 

 breedere holte uit, en komt dan op eene andere plaats weer 

 aan de oppervlakte terug, daarna het grootste gedeelte van 

 het vleesch van den aardappel tusschen den ingang en den 

 uitgang wegvretende en slechts een gedeelte van de schil latende 

 zitten. Op die wijze ontstaat eene vreterij, die veel gelijkt op 

 de vreterij van eene aardrups. Op PI. IV, figg. 9 en 10 ziet men 

 zoowel de „spijkergaatjes" (a) als laatstbedoelde vreterij over 

 eene grootere uitgestrektheid (b) afgebeeld. 



Wat nu de leefwijze van de geelgevlekte wormslak aangaat, 

 en wat de schade betreft, die zij doet, zij het mij vergund, hier 

 allereerst de waarnemingen van den Heer Kramer te herhalen, 

 mij meegedeeld in diens schrijven van 20 October 1913. 

 Genoemde Heer meldde mij het volgende: 



„Omtrent de leefwijze der slakjes kan ik U dit meedeelen, 

 dat, terwijl de grond week is, de slakjes er gaatjes in maken 

 ter groote van een wormgat ; en als 't droog is, bewegen 

 zij zich door die gaatjes om haar voedsel te zoeken. Maar 

 als de grond droog is, komen er op 't eene eind van 

 mijn land (daar is de grond zwaarder) scheuren in de korst, 



