86 



niets terecht kwam, enkele malen zelfs tot omploegen moest 

 worden overgegaan. Waar nu in dit jaar voor 't eerst de ziekte 

 ons onder de oogen kwam, is aan te nemen, dat men tot 

 dusver de verschijnselen, die ik boven beschreven heb, aan 

 andere oorzaken, b.v. vorst of hagel, meende te moeten wijten. 



Behalve van de twee meer genoemde auteurs vind ik in de 

 phytopathologische literatuur nog mededeelingen over deze 

 belangrijke ziekte van G Linhart ') en K. Malkoff ^). Dat 

 de schade groot kan worden, blijkt o.a. uit het artikel van den 

 eerste, die bij Maagdeburg perceelen zag, waar de schade 

 50 a 60 °/o bedroeg. Zoowel Europeesche als Amerikaansche 

 klaver was aangetast. Lucerne schijnt volgens hem onvatbaar 

 te zijn; hij vond te midden van hevig aangetaste klaverplanten \ 

 lucerne, die volkomen gezond was gebleven. 



Het feit, dat te Hohenheim de besmetting klaarblijkelijk 

 uitging van klaver, uit Noord-Frankrijk afkomstig, wijst er 

 duidelijk op, dat zeer waarschijnlijk de ziekte met 't zaad wordt 

 overgebracht. 



Ook Mehner was van deze opinie, en Linhart denkt er niet 

 anders over ; al kon hij niet constateeren, dat het zaad zelf 

 werd aangetast, toch neemt hij aan, dat dit wel niet steeds 

 verschoond zal blijven. Inderdaad is het niet onmogelijk, dat 

 het mycelium van de zwam ook in het zaad doordringt, zooals 

 b.v. ook geschiedt bij boonen, die door de verwante zwam 

 Gloeosporium (of Colletotrichum)Lindenmthianiim Sacc. et Mgn. 

 zijn aangetast. Zaait men zulk besmet zaad uit, dan brengt men 

 daarmede dus de zwam op het land. Maar ook als het zaad zelf 

 niet besmet wordt, kunnen er toch tusschen de zaden planten- 

 resten voorkomen, welke door de zwam geïnfecteerd zijn. Ook 

 is het mogelijk, dat conidiën aan het zaad blijven hangen, en 

 naar in Amerika (waar de ziekte in 1906 het eerst geconstateerd 



') „Zeitschrift für Pflanzenkrankheiten", 1902, blz. 281. 



) n n n » 282. 



