108 



dat een lucerneveld gewoonlijk 6—10 jaar, soms langer, duurt 

 en derhalve minder goed in de gewone vruchtwisseling past 

 dan de roode klaver, die gewoonlijk als tweejarig gewas wordt 

 geteeld; het laatstgenoemde gewas toch wordt meestal onder 

 een dekvrucht gezaaid en heeft gewoonlijk slechts één gebruiks- 

 jaar. De hoofdreden echter, waarom de lucerneteelt hier te 

 lande minder ingang heeft gevonden dan de teelt van roode 

 klaver, zal wel de grootere gevoeligheid van de lucerne voor 

 nachtvorsten zijn. Dit gewas is dan ook uit Zuidelijker streken 

 afkomstig, nl. uit Centraal-Azië '), waar men het in het wild 

 aantreft, terwijl de roode klaver in Midden-Europa inheemsch 

 is en daar dan ook in 't wild groeit. Lucerne heeft gaarne 

 warme, droge zomers met veel zon en een niet te natten grond. 

 Ze groeit derhalve beter in het droge, warme Zuid-Europa 

 dan in onze meer vochtige, gure streken. Toch is de lucerne- 

 teelt langzamerhand in Nederland toegenomen. Terwijl tusschen 

 1881 en 1890 in ons land slechts gemiddeld 1.762 Hektaren 

 met lucerne beteeld waren, bedroeg dit getal tusschen 1891 

 en 19C0 gemiddeld 3.235, tusschen 1901 en 1910 gemiddeld 



O De lucerne kwam ten tijde van Alexander den Groote van Italië 

 uit naar Griekenland, van waar zij in de eerste eeuw vóór Christus haar 

 Rome kwam. Columella roemt haar zeer. Later schijnt hare teelt in 

 Italië achteruit te zijn gegaan, althans niet te zijn uitgebreid. Ten minste 

 werd de lucerne pas omtrent 1550 door Hercules Lucho in Venetië inge- 

 voerd en omtrent dien zelfden tijd door den Bisschop Montigli van 

 Viterbo naar den Kerkelijken Staat en naar Lombardije gebracht. Van 

 Italië uit kwam de lucerne toen zeer spoedig naar andere streken van 

 Europa; later werd zij ook in Amerika, Australië en Zuid-Afrika ontdekt. 

 Ten tijde van Aristoteles was de teelt van lucerne in Griekenland nog 

 geheel nieuw, en deze wijsgeer en natuurvorscher had er niet veel mee 

 op, omdat hij meende dat de melkopbrengst der koeien er door zou vermin- 

 deren. Ten tijde van Strabo echter was de lucerne in Griekenland een 

 algemeen paardevoer. Daarom moet het bevreemding wekken dat het zoo 

 lang geduurd heeft, eer zij in Italië werd ingevoerd. In haar oorspronkelijk 

 vaderland, waar zij nog wel in 't wild groeit (Aziatisch Turkije en Perzië), 

 vwordt de lucerne niet meer, of althans nauwelijks meer geteeld. 



