114 



zaken te danken aan P. Magnus '). Deze geleerde deelt niets 

 mee over de verdere ontwikkeling van de bruine sporen; afgaande 

 echter op v^at bij andere Chytridiineeën geschiedt, kan men wel 

 met zekerheid aannemen, dat na de overwintering der sporen bij 

 behoorlijke vochtigheid van den grond het protoplasma van 

 deze zich deelt in talrijke bolletjes, die later als zwermsporen 

 naar buiten treden, zich met behulp van een trilhaar door den 

 vochtigen grond voortbewegen naar de wortels van nabijstaande 

 lucerceplanten en zich in deze gaan vestigen, waardoor dan ook 

 deze planten ziek worden. Het laat zich dus gemakkelijk inzien, 

 dat op een veld, waarop eenmaal besmette planten staan, de 

 ziekte zich successievelijk over vrij groote afstanden verbreidt. 

 Daarom is het raadzaam, dat de landbouwer zijn lucerneveld 

 nauwgezet in 't oog houde, om, als er zich stervende of in ontwik- 

 keling achterblijvende planten op het veld bevinden, eenige daar- 

 van uit den grond te halen. Bevinden zich dan de boven beschre- 

 ven opzwellingen aan de wortels, dan moeten al dergelijke planten 

 ten spoedigste met de omgevende aarde worden uitgegraven. Het 

 best geschiedt dit wanneer de lucerne, na te zijn afgemaaid, weer 

 begint uit te loopen. Die planten, v/elke dan niet of nauwelijks 

 uitloopen, moeten worden verwijderd, en zoo mogelijk, worden 

 verbrand, of anders in diepe kuilen worden gebracht met onge- 

 bluschte kalk. Het spreekt van zelf dat op terreinen, waar de ziekte 

 voorkomt, in langen tijd geen lucerne meer moet worden geteeld. 

 Daar de kwaal het meest voorkomt op vochtige akkers, die het 

 overtollige water niet al te goed kunnen kwijt raken, is droogleg- 

 ging van den grond, waarop lucerne zal worden geteeld, een 

 eerste vereischte. 



,1/ • r^ . , ini^ J- RITZEMA BOS. 



Wageningen, October 1914. •' 



■') Zie P. Magnus, „Ueber die in den knoiligen Wurzelaiiswüclisen 

 der Luzerne lebende Urophlyctis", in „Bericlite der deutschen botanischen 

 Gcseilschaft", deel XX (1912), bl. 291—296; daar zijn ook nadere bijzon- 

 derheden omtrent den bouw der gallen vermeld, die door mij hier niet 

 worden ter sprake gebracht. 



