120 



lijk, niet inhoopen, aan den stam zitten. — Men vindt de eihoopen 

 voor 't meerendeel op ongeveer tv^ee maal manshoogte tegen 

 de stammen aangeplakt, maar — vooral bij sterke vermeerdering 

 van het insekt — soms ook veel hooger, tot op een hoogte 

 van 4 a 6 Meter. Bij sterke vermeerdering zitten zij somwijlen 

 ook wel aan de takken der boomen, maar ook soms aan lagere 

 struiken en aan de gewassen, die den bodem bedekken en zelfs 

 op het strooisel. 



Ongeveer drie weken nadat de eieren gelegd zijn, komen de 

 rupsjes uit, die aanvankelijk nog geene haarbundels hebben, 

 evenmin als een haarkwast aan 't achtereinde des lichaams 

 (zie bl. 117). De pas uitgekomen rupsjes blijven een korten tijd 

 bijeen zitten, en eten eerst de eischaal op ; dan trekken zij 

 gemeenschappelijk langs die stammen op naar de kroon '), 

 waar de geheele familie, die uit een eihoop is te voorschijn 

 gekomen, althans in den beginne, op een 10 of 12 tal bladeren 

 van de zelfde twijg bijeen zitten. Zij bevreten tot aan hunne 

 eerste vervelling toe de bladeren aan den onderkant, waarbij 

 zij alleen de benedenste opperhuid met een gedeelte van het 

 bladmoes wegnemen, aldus de bladeren skeleteerende. Wanneer 

 zij worden verontrust, dan laten zij zich snel aan een draad 

 naar beneden zakken. Wanneer men een takje, waarop eene 

 menigte jonge rupsjes zich bevindt, afbreekt, dan blijven er 

 nauwlijks enkelen op zitten. ^Na de eerste vervelling, waarbij 

 zij de haarbundels op den rug en den staartkwast krijgen, 

 beginnen de rupsen gaten in de bladeren te vreten, en wor- 

 den ook de fijne bladnerven mee opgegeten. Na de tweede 

 vervelling vangen zij de voor volwassen beukenborstelrupsen 

 karakteristieke vreterij aan; zij vreten van af den bladrand meer 

 of min boogvormig stukken uit, terwijl zij op heel onregelmatige 

 wijze verschillende lappen laten zitten, die aan den bladsteel 



') B. Altum, „Forstzoölogie", III, 2te Abt. bl. 92. 



