122 



Wanneer de beuken kaal zijn, tasten zij ongeveer alle andere 

 soorten van loofhout aan : berken, eiken, haagbeuken, hazelaars, 

 alle soorten van populieren, wilgen, iepen, eschdoorns, linden, 

 elzen, esschen, appel- en pereboomen. walnoten, slee- en mei- 

 doorn, vuilboom en wegedoorn, vlier; ook hop, rozen, heide, 

 boschbessen, braambessen en frambozen, Daphne, Circaea, zelfs 

 wolfsmelk-soorten. Naaldhout laten zij bijkans altijd ongemoeid; 

 toch vindt men soms de rupsen op larix, fijne spar en jeneverbes; 

 het schijnt dat de grove den altijd wordt versmaad. Ook esschen 

 en elzen schijnen zij althans niet gaarne aan te tasten. 



Zoolang de roodstaart over oude beukenboomen kan beschik- 

 ken, waaraan nog bladeren zitten, laat hij de jonge boomen 

 onaangetast; maar wanneer de oude boomen kaal zijn, dan 

 verschoont hij de jongere boomen niet, zelfs niet de éénjarige 

 beukenplantjes. — 



Van de massa's rupsen, die men bij buitengewoon sterke 

 vermeerdering in de beukenbosschen aantreft, kan men zich 

 bijkans geen denkbeeld maken. De kronen, de takken, de stam- 

 men, de lage struiken, heide en boschbessen, de bodem, alles 

 zit vol rupsen; en telkens weer vallen er uit de kronen der 

 boomen op U neer, zoodat men na eene wandeling door een 

 geteisterd bosch er verscheiden aan zijne kleeren met zich mee 

 draagl. Is alles in een bosch kaalgevreten, dan moeten de rupsen 

 eenvoudig verhongeren; allen gaan dan uit de boomen, om te 

 zien of er op den grond nog wat te eten valt, of om daar 

 — zij het ook vóór zij de volledige grootte hebben bereikt — 

 te verpoppen. Zoo is de bodem soms hier en daar met eene 

 laag rupsen van een hand breed dikte bedekt. De meeste rupsen 

 komen dan van honger om ; diegenen, welke het tot verpopping 

 brengen, leveren in het volgende jaar zeer kleine vlinders. (Van 

 daar de groote variatie in afmeting van het volwassen insekt; 

 zie bl. 116). 



De rupsen van Dasychira pudibiinda zijn zeer gevoelig voor 



