134 



veel voordeel gebruik maken van lijmbanden '); maar In een 

 bosch gaat dat bezwaarlijker. En waar het betreft de bestrijding 

 van nonrupsen en rupsen van den dennenspinner, die naaldhout- 

 bosschen kaalvreten en deze óf te gronde richten óf althans zeer 

 aan 't kwijnen brengen, zou men toch nog eerder tot het lijmen der 

 stammen kunnen overgaan, dan waar het betreft de bestrijding van 

 den „roodstaart" in de Ö£«/:e/2bosschen, wijl de gevolgen van het 

 kaalvreten hier toch betrekkelijk weinig ernstig zijn. Dat het 

 „hooglijmen" nog veel moeilijker gaat en veel meer werkloon kost 

 dan het „laaglijmen", spreekt wel van zelf. Omdat men er naar 

 mijne meening wel nooit toe zal overgaan, den beukenspinner 

 met lijmbanden te bestrijden, zal ik er hier niet verder over 

 uitweiden. 



4°. Het aanleggen van vang- of isoleergreppels kan dienen om 

 te verhinderen dat de rupsen, als zij een bepaald bosch of 

 gedeelte van een bosch hebben kaalgevreten, de kaalgevreten 

 boomen verlatende, over den grond naar een aangrenzend perceel 

 trekken, dat nog niet is aangetast. Men geeft aan de greppels 

 eene diepte van 30 a 35 c.M. en eene breedte van 25 a 32 c.M.; 

 men Iaat ze naar den kant van het aangetaste gedeelte van het 

 bosch schuins afloopen, maar geeft ze aan den kant naar het 

 nog niet aangetaste bosch toe eenen loodrechten wand. In die 

 greppels maakt men, telkens op een afstand van 5 of 6 schreden, 

 vanggaten ter diepte van 1072^15 c.M. Wanneer nu de rupsen 

 in het aangetaste bosch alles hebben kaalgevreten en zich naar 

 den grond begeven om andere boomen te beklimmen, dan 

 geraken zij in de vanggreppels. Te vergeefs beproeven zij, tegen 

 den stellen wand naar boven te kruipen; en door de greppels 

 voortkruipende, komen zij in de vanggaten, waar zij nog minder 

 uit kunnen komen. Toch is het raadzaam, dagelijks de greppels 

 na te zien en de daarin aanwezige rupsen te vernielen. Judeich 



') Zie hierover o.a. het Vlugschrift no. 14, uitgegeven door het In- 

 stituut voor phytopathologie (Juni 1914), op aanvrage gratis verkrijgbaar. 



