136 



aan den raad van Ratzeburg kunnen houden, zij het dan ook 

 niet om de door dezen aangegeven reden. Waar de bodem- 

 bedekking uit heidestruiken of boschbessen bestaat, is het 

 wegzoeken der poppen moeilijk uitvoerbaar; waar deze struiken 

 ontbreken, gaat het gemakkelijker. Daar vindt men vaak hoopen 

 afgevallen bladeren, waaraan zich heele groepen aaneengespon- 

 nen poppen bijéén bevinden. Het verzamelen van die poppen 

 kan echter juist bezwaarlijk worden, omdat men met de poppen 

 zoo groote massa's blad moet verzamelen, dat de emmers, 

 die men meeneemt, zeer spoedig gevuld zijn. Het bijéénharken 

 van de afgevallen bladeren met de daaraan bevestigde poppen, 

 het verwijderen dus van het strooisel uit de bosschen, is in 

 't algemeen niet raadzaaam, omdat daaraan veel nadeelen ver- 

 bonden zijn. Het komt mij voor, dat men in sommige gevallen 

 met succes gebruik zou kunnen maken van eene methode, die ik 

 indertijd bij de bestrijding van de dennenbastaardrups {Lophyrus 

 Pini) heb toegepast, welk insekt even als de beukenborstelrups 

 in het strooisel verpopt '). De methode komt hierop neer : 

 men harke het strooisel en de ruigte, waarmee de bodem be- 

 dekt is, hier en daar in hoopen bijéén, en bestrooie deze 

 hoopen met flink wat ongebluschte kalk, die er door heen 

 wordt gewerkt. Daarna wordt water over de hoopen heen 

 gegoten, waardoor de kalk wordt gebluscht ; de daarbij ont- 

 staande hitte doodt de poppen. Na eenigen tijd, bijv. na een 

 14 dagen, onderzoekt men de poppen, om te zien of zij dood 

 zijn; dit is het geval, wanneer het achterlijf van de uit de 

 cocon genomen pop zich niet meer laat buigen, maar geheel 

 stijf is, of als de lichaammassa, al naar de weersgesteldheid van 

 den laatsten tijd, verschrompeld is of wel week en in rotting 

 overgaan. Men onderzoekt uit iedere hoop strooisel een aantal 



^). Zie „Tijdschrift voor Plantenziekten", deel I (1895), bl. 13, en 

 „Tijdschrift der Nederl. Heidemaatschappij", jaargang VII (1895) bl. 55: 

 RiTZEMA Bos, „Bestrijding van de dennenbastaardrupsen". 



