137 



poppen; blijkt het dat zij allen dood zijn, dan wordt het strooisel 

 weer over den bodem van het bosch verbreid. Op deze wijze 

 doodt men met niet al te veel moeite en kosten de overwin- 

 terende insekten, terwijl men het strooisel voor het bosch 

 behoudt. De boschgrond wordt er door de toevoeging van 

 kalk niet slechter op; men zij derhalve niet te zuinig met de 

 kalk, opdat er zich hitte genoeg ontwikkele voor het dooden 

 der poppen. 



Bezwaren, die men bij de toepassing der aangegeven methode 

 in sommige bosschen kan ondervinden, zijn : 1°. de moeilijkheid 

 om water genoeg in het bosch te krijgen; 2". het bedekt zijn 

 van den bodem met boschbessen of heidestruiken. Voordeden 

 van de aangegeven methode zijn : 1° men doodt althans het 

 meerendeel der poppen, die in 't strooisel zitten; 2°. men be- 

 houdt het strooisel voor het bosch ; 3°. men verrijkt den bodem 

 door bemesting met de doode insekten en met kalk. 



6°. Het vangen van de volwassen vlinders, terwijl deze over 

 dag stil zitten tegen de stammen. Dit bestrijdingsmiddel vind 

 ik nergens aangegeven, ofschoon het m. i. even goed uitvoerbaar 

 zal blijken te zijn als het vangen van de nonrupsvlinders, zooals 

 dat in 1908 in de dennenbosschen bij Tilburg en Alphen (N.-B.) 

 geschiedde ^). Het vangen gebeurde daar zoowel door kinderen 

 als door volwassen personen; de gevangen vlinders werden 

 per kilogram betaald. Daar het doel van het vangen der vlinders 

 ook vooral was: het tegengaan van de uitbreiding der plaag, 

 waarbij het gewenscht was, de randen rondom het zwaar 

 beschadigde centrum zooveel doenlijk vrij van vlinders te 

 honden, — zoo werden aan die randen, waar het zoeken in 

 taak niet loonend was, door vertrouwde arbeiders tegen daggeld 

 vlinders verzameld. — 



'). „Rapport betreffende het optreden van den Nonvlinder in Neder- 

 derland", uitgegeven door de Directie van den Landbouw te 's-Graven- 

 hage, (1909), bl. 13. 



