18 



eveneens eene tot Microsphaera alni behoorende soort, niet op eik 

 overgaat. Van deze plant kan de eikenmeeldauw dus niet afkom- 

 stig zijn. In de omstreken van Tharandt vond Neger op bramen 

 (Rubus fruticosus) eene meeldauwzwam, die, juist als de 

 eikenmeeldauw, bij voorkeur jonge bladeren aantast, en volgens 

 Neger's ervaring ook nooit peritheciën vormt. Hij bestoof 

 jonge eikebladeren met conidiën van deze zwam en verkreeg 

 bij drie proeven respectievelijk 7, 3 en 4 door meeldauw aange- 

 taste eikebladeren. Dit bewijst met vrij groote zekerheid, 

 dat de meeldauw van de braam op eik kan overgaan. Het is 

 dus niet onmogelijk, dat de eikenmeeldauw van de braam 

 afkomstig 'lè. Neger zelf Isat zich hierover niet uit. Hij stelt 

 zich voor de proeven, die hij in September j.1. eerst nam, in 

 dit jaar te herhalen en dan met bramenmateriaal, dat onder 

 glazen klokken gegroeid is; daardoor zal het onmogelijk worden, 

 dat op de voor de infectie gebruikte braambladeren zich eiken- 

 meeldauwconidiën bevinden, die er toevallig op gewaaid zijn; 

 ofschoon de kans natuurlijk zeer gering is, bestaat n.l. toch 

 de mogelijkheid, dat de infectie, welke Neger op de eike- 

 bladeren verkreeg, uitgegaan is van losse eikenmeeldauwconidiën, 

 die zich op de meeldauwzieke braambladeren bevonden. 

 Latere infectie met eikenmeeldauwconidiën was uitgesloten, 

 daar de proefplanten of -scheuten direct na de besmetting 

 onder glazen klokken werden gezet. De besmetting geschiedde 

 door boven de eikebladeren dik met meeldauw bezette braam- 

 bladeren te versnipperen, waardoor er wolken van conidiën 

 op vielen. — 



De nauwkeurige morphologische beschrijving van de zwam 

 zal ik hier maar niet overnemen. — 



Van het hoofdstuk over de p/iysiologic van de zwam vermeld ik 

 het volgende : als alle meeldauwzwammen, is ook die van den eik 

 een echte parasiet, die op kunstmatige voedingsbodems niet 

 groeien wil en zelve sterft, wanneer het eikeblad, waarop zij 

 leefde, dood gaat. 



