31 



wijze als Dr. Reh zulks heeft gedaan, is reeds een weten- 

 schappelijke arbeid op zich zelf. Inzonderheid kon ik dit waar- 

 deeren door in het boek na te lezen hoe Dr. Reh die groepen 

 van diersoorten behandelt, welke ik zelf meer in 't bijzonder 

 tot onderwerp van onderzoek of studie heb gemaakt. 



Reeds vroeger heb ik er op gewezen, met welke moeilijk- 

 heden de schrijvers van een boek als Sorauer's „Handbuch" 

 te kampen hadden; en ook Dr. Reh releveert deze moeilijk- 

 heden in zijn voorbericht. Daar erkent hij ook, dat een fout in 

 zijn werk is de ongelijkmatige behandeling van de verschillende 

 hoofdstukken: iets waarop ik indertijd ook reeds bij de bespre- 

 king van het door Prof. Dr. Lind.au bewerkte deel heb gewezen. 

 De oorzaak daarvan ligt vooral in den te geringen omvang, die 

 oorspronkelijk voor deel 11 en deel III was vastgesteld. Zoo 

 kwam het dat aan de bladluizen nog geen 30, aan de schild- 

 luizen niet meer dan 15, aan de vogels slechts 9 en aan de 

 zoogdieren maar 19 bladzijden werden gewijd. 



Vooral om het gereedkomen van het boek te bespoedigen, 

 zijn in het laatste gedeelte daarvan enkele hoofdstukken door 

 zeer bevoegde medewerkers geschreven, nl. het hoofdstuk over 

 de bladluizen door Carl Börner, en dat over de schildluizen 

 door Dr. L. Lindinger, terwijl het werk besloten wordt door 

 een zeer beknopt maar degelijk overzicht over „Mittel und 

 Massnahmen zur Bekampfung der schadlichen Tiere" van 

 Dr. Martin Schwarz. In het laatstbedoelde hoofdstuk las ik, 

 dat de geachte schrijver weinig op heeft met carbolineum als 

 bestrijdingsmiddel van schadelijke dieren; terwijl juist onze 

 hier in de laatste jaren opgedane ervaringen ons het carbolineum 

 hebben leeren kennen als een onschatbaar middel ter bestrijding 

 van verscheidene vijanden van houtige gewassen. Maar dit 

 tusschen twee haakjes. 



Ik wil deze beknopte bespreking niet eindigen, zonder nog 

 eens mijne bewondering uit te spreken voor het werk, dat door 



