42 



men op die wijze de rassen steeds meer te verbeteren. De 

 Langendijl<ers bezitten dan ook hun eigen locale sluitl<ooIsoorten. 



Bij de teelt echter van dit zaad ten behoeve van den ge- 

 wonen zaadhandel slaat men een geheel anderen weg in. Het 

 is daarbij de bedoeling binnen zoo weinig mogelijk tijd van 

 zaad wederom zaad te bekomen en de bezwaren van het over- 

 winteren zoo klein mogelijk te maken. Men kweekt daartoe 

 de kool zoodanig, dat slechts een begin van koolvorming bij 

 de zaaddragers optreedt en de plant slechts weinig meer dan 

 één jaar na den uitzaai wederom zaad levert. Men noemt de 

 koolplanten, die zoodanig behandeld worden, „stullen". 



De door de Andijkers geteelde stullen worden alle op con- 

 tract voor zaaizaadfirma's verbouwd. Deze laatste leveren het 

 benoodigde zaad en trachten, door verschillende variëteiten niet 

 in eikaars nabijheid te laten verbouwen, verbastering zooveel 

 mogelijk te voorkomen. De telers hebben geen ander belang 

 dan zooveel mogelijk zaad van goede kwaliteit te winnen. 



Te Andijk teelt men het meest zaad van de variëteiten 

 „Brunswijker witte" en z.g.n. „Fijne witte". 



In groote trekken is de cultuur als volgt : ') 



Het koolzaad wordt in Juni gezaaid, liefst op niet te vrucht- 

 baren grond. Einde Augustus worden de jonge plantjes op een 

 onderlingen afstand van 30 a 35 cM. uitgeplant. Midden of 

 einde November worden de planten opgenomen en ingekuild, 

 behalve de lichtste, die men wel op het veld overwintert. 

 Vroeg in het voorjaar worden de planten op de blijvende 

 plaats uitgezet, op een onderlingen afstand van 70 a 80 cM., 

 gewoonlijk in rijen aan den slootkant, langs de akkers en 

 ook hier en daar op strooken dwars over de akkers, welke 

 daardoor in vakken worden ingedeeld. Spoedig beginnen de 



') Men zie ook: C. H. Claassen en J. G. Hazeloop , Leerboek voor 

 de groententeelt", 4e druk, bladz. 125—127. 



