43 



zaadstengels omhoog te schieten. Men plaatst nu naast elke 

 plant een stevigen stok of lat, waaraan later de hoofdstengel 

 met raffia wordt vastgebonden. 



In het laatst van Mei staan de stullen in vollen bloei. Later 

 worden ze afgesneden en op hokken gezet ter narijping. 



De gemiddelde zaadopbrengst was in de laatste jaren te 

 Andijk ongeveer 50 Gram per plant. Het zaad brengt gemid- 

 deld f2 per KG. op. 



Nu deed zich in den laatsten tijd te Andijk in toenemende 

 mate het verschijnsel voor, dat in de eerste plaats de stullen 

 minder zaad opbrachten dan vroeger, en ten tweede, dat na 

 den gewonen bloei zich op nieuw bloemstengels ontwikkelden 

 uit de oksels der oudere. Men noemde dit laatste verschijnsel 

 „doorgroeien" of „doorbloeien" en meende dikwijls, dat dit 

 de eerste vruchtzetting zeer benadeelde en als oorzaak van de 

 geringe zaadopbrengst was te beschouwen. 



Allerlei oorzaken van het doorgroeien zelf worden door 

 de practici opgegeven : aanwezigheid van knobbels aan de 

 wortels, veroorzaakt door Ceiitorhychus sulcicollis, beschadiging 

 door koolzaad-glanskever {Meligethes aeneus) en Ceutorhynrhus 

 assimilis. Vooral de beide eersten komen te Andijk veel voor. 



In het voorjaar van 1914 bracht de Heer W. Singer Jn.Kzn. 

 te Andijk de kwestie van het „doorgroeien" en de gebrekkige 

 zaadvorming der stullen ter sprake in de vergadering van de 

 te Andijk gevestigde Vereeniging „Akkerbouw". Op grond van 

 verschillende waarnemingen sprak de Heer Singer toen reeds 

 het vermoeden uit, dat onvoldoende kruisbestuiving wel de 

 grootste oorzaak zou kunnen zijn van de geringe vruchtzetting, 

 en dat dit laatste wederom tengevolge had, dat de plant 

 haar overtollige reservestoffen gebruikte tot het vormen van 

 nieuwe bloemstengels. Het „doorgroeien" zou dus niet zijn 

 te beschouwen als de oorzaak, maar als het gevolg van de 

 onvoldoende vruchtzetting en was alzoo op zich zelf slechts 

 een bijkomstig verschijnsel. 



