57 



vreten vlekken op de peulen van boonen veroorzaakt. Het zij 

 mij vergund, hier in zeer beknopten vorm de resultaten van het 

 onderzoek weer te geven. 



Vooreerst komt Krüger tot de conclusie, dat de geslachten 

 Gloeosporium en Collefotrichum niet scherp kunnen worden ge- 

 scheiden. Het laatstgenoemde geslacht is — volgens S.^ccardo — 

 in hoofdzaken slechts daardoor van het eerstgenoemde onder- 

 scheiden, dat de pykniden van borstels voorzien zijn, terwijl 

 deze bij Gloeosporium ontbreken; maar uit de onderzoekingen 

 van Krüger blijkt, dat — met name bij kunstmatige kuituren, 

 maar ook bij het optreden in de vrije natuur — onder die 

 soorten, welke wegens het ontbreken van borstels, tot het 

 geslacht Gloeosporium worden gerekend, toch soms ook pykniden 

 voorkomen, die wèl borstels vormen ; terwijl omgekeerd bij die 

 soorten, welke men, — en met recht, — gewoonlijk tot Co//eto- 

 trichum brengt, soms pykniden worden aangetroffen zonder 

 borstels. Trouwens reeds in 1883 heeft Frank erop gewezen, 

 dat er geen scherpe grens tusschen Gloeosporium en Collefo- 

 trichum kan worden getrokken. 



Eene tweede conclusie van Krüger is deze : dat geene soorten 

 van Gloeosporium (incl. Collefotrichum) kunnen worden onder- 

 scheiden alleen naar de grootte der pyknosporen en naar de 

 voedsterplanten, omdat noch de eene noch de andere standvastig 

 is. Men moet daartoe ook kunstmatige kultures aanleggen, en 

 vooral trachten, den peritheciënvorm op te kweeken. 



Krüger nu onderscheidt bij de door hem onderzochte Gloeo- 

 sporiums de volgende soorten : 



1°. Gloeosporium Lycopersici F. Krüger, waarvan ook de 

 peritheciumvorm (Glomerella Lycopersici F. Krüger) bekend 

 geworden is, die op tomatenvruchten parasiteert; 



2^. Gloeosporium fructigenum Berkeleij, forma germanica F. 

 Krüger. Van den Europeeschen vorm van Gl. fructigenum is 

 de peritheciën voortbrengende toestand nog niet gevonden. 



