76 



die als schuilhoeken voor de rupsjes konden dienen, moest 

 doordringen. Om de uitwerking nog te verhoogen, werd tevens 

 gebruik gemaakt van de zg. sfraa/verstuiver, d.i. een sproeidop, 

 die de vloeistof wel in zeer kleine druppeltjes verdeelt, maar 

 ze in een spitsen kegel uitwerpt en dit daardoor met meer 

 kracht doet dan de gewone sproeidop, die een wijden vloeistof- 

 kegel geeft en daardoor meer een breede wolk, de zg. nevel- 

 verstuiver '). Bij de latere bespuitingen is van dezen straal- 

 verstuiver echter weinig gebruik gemaakt, daar het werk er te 

 langzaam mede vordert, terwijl de nevelverstuiver, mits er onder 

 flinken druk gespoten wordt, blijkbaar ook zeer goed werk 

 kan leveren. 



Bij het eerste opnemen van de resultaten der bespuitingen, 

 bij het uitloopen der struiken, was het zeer opmerkelijk, dat de 

 bespoten struiken aanmerkelijk vóór waren bij de niet bespoten. 

 Zoo sterk was dit verschijnsel, dat men dadelijk de proefperceelen 

 van de omgeving- kon onderscheiden, tot zelfs op vrij grooten 

 afstand. Nu was deze gunstige stand der proefstruiken voor 

 een niet onbelangrijk deel hieraan toe te schrijven, dat de 

 struiken vrij waren van knopworm en, zooals later bleek, ook 

 van de bessenspanrups (Abraxas grossulariata). Daardoor kon- 

 den de scheuten zich ongehinderd ontwikkelen en konden alle 

 bloemtrossen zich ook geheel ontplooien, terwijl bij de niet- 

 behandelde struiken de knoppen zich deels in het geheel niet 

 ontwikkelden, daar zij uitgevreten waren, of de scheutjes niet 

 verder uitgroeiden, daar zij het „hart" misten, terwijl ook zeer 

 vele uitloopende knoppen typisch „afgegraasd" waren, door de 

 bessenspanrupsen. 



Toch komt het mij voor, dat hierdoor nog niet geheel het 

 enorme verschil in ontwikkeling, dat er tusschen de proefper- 

 ceelen en de omgeving bestond, verklaard kan worden. Het is 



O Zie het Vlugschrift van het Instituut voor Phytopathologic No. 5: 

 Sproeiwerktuigen. 



