81 



UIT DE GESCHIEDENIS ONZER KENNIS 



AANGAANDE BRANDZWAMMEN, 



HUN LEVEN EN HUN BESTRIJDING. 



Het behoeft geen verwondering te wekken, dat een zoo 

 opvallend en in het oog loopend verschijnsel als de „brand" 

 in het koren reeds in oude tijden de aandacht der landbouw- 

 beoefenende volkeren getrokken heeft en voor de denkende 

 menschen voorwerp van studie geweest is. Natuuronderzoekers 

 uit den Griekschen en Romeinschen tijd, zooals Theophrastus 

 en Plinmus, verhalen ons van groote schade, door „degeneratio" 

 aan het graan toegebracht, eene mystische uitdrukking voor het 

 te nietgaan van de aar, waarvan dan de zwarte verkleuring en 

 verstui\'ing slechts ziekteverschijnselen, symptomen, waren. Over 

 de eio^enlijke oorzaak laten de oude schrijvers zich meestal niet 

 uit, en wanneer ze meenen een oorzaak te kunnen aanwijzen, 

 dan is dit steeds de een of andere uitwendige omstandigheid: 

 vochtig weer, warmte, insektensteek, enz. Ook bij latere onder- 

 zoekers, de middeleeuwsche Kruidboekschrijvers, zooals Hiero- 

 NYML'S Bock, John Rav e.a., vinden we zulke oorzaken voor 

 het optreden van brandziekten aansprakelijk gesteld : vooral 

 overvloedige zonnewarmte terstond na een flinke regenbui in 



