82 



April en Mei zou aanleiding zijn tot het optreden van de 

 brandverschijnselen, doordien de jonge aar, die nog in de 

 bladscheede verborgen was, door de zonnehitte verschroeid 

 werd en dientengevolge in fijn zwart poeder uiteenviel. Tot 

 in het midden van de negentiende eeuw hielden dergelijke 

 meeningen stand. 



Toch begon omstreeks 1800 de gangbare meening aangaande 

 de natuur der brandziekten en de beteekenis van het zwarte 

 stof zich te wijzigen. Reeds Planer meende (1707) een overeen- 

 komst te zien tusschen dit stof en de sporen van bepaalde 

 zwammen ; daarna volgde Linnaeus, die het in 1767 voor de 

 eieren van oerdiertjes hield, welke meening in eenigszins anderen 

 vorm werd overgenomen door Aymen (1770) en Girod-Chan- 

 TRANS (1802). Maar spoedig bleek, dat Planers meening de 

 juiste was; omstreeks 1801 was door Persoon de eerste 

 rationeele indeeling van roest- en brandzwammen in de geslach- 

 ten Aecidium, Uredo en Puccinia gegeven, de brandzwammen 

 in het geslacht Uredo ondergebracht, en daarmee een lans 

 gebroken voor de zwamnatuur van den „brand". En toen lang- 

 zamerhand deze meening begon veld te winnen, waren het 

 voornamelijk twee richtingen, waarin de opvattingen der onder- 

 zoekers zich ontwikkelden : de eene partij zag in de zwammen 

 het gevolg van het ziekteproces, de andere de oorzaak. 



Onder de aanhangers van de eerste richting waren botanici 

 van naam: Unqer, die (1833) een raadselachtige opeenhooping 

 van plantensappen onder invloed van ademhalingsstoornissen 

 als oorzaak aannam en uit deze plantensappen de zwammen 

 als „tweede, lager organisme, welks elementen reeds in het 

 hoogere organisme verborgen liggen" liet ontstaan, terwijl ze 

 geen echte zwammen, maar slechts nabootsingen daarvan zouden 

 zijn; verder Meijen (1841), die wel de echte zwamnatuur 

 erkende, maar ze toch als gevolg van de ziekte beschouwde 

 en de oorzaak zocht in de vochtigheid der omgeving, gepaard 



