84 



PRI^VOST, dat deze kiembuis door de worteltoppen zou binnen- 

 dringen, bij weli<e meening zich later Fée en Léveillé aansloten 

 en welke thans als niet juist bekend is, maar niettegenstaande 

 deze verkeerde opvatting was ook zijn ontdekking van baan- 

 brekende beteekenis. 



Door het werk van de Tulasne's en vooral van den groeten 

 Anton de Bary werd de tegengestelde opvatting, dat de 

 kiembuizen der sporen door de opperhuid en waarschijnlijk 

 door de huidmondjes binnendringen, oorspronkelijk verdedigd 

 door CoRDA en Bonorden, als de juiste erkend. Zeer sterk 

 pleitte hiervoor de waarneming van de Bary bij den builenbrand 

 van de maïs, waar locale infectie brandbuilen veroorzaakt, nl 

 dat de zwammen diep in het door hen bewoonde plantendeel 

 indringen en binnenin het plantenweefsel tot rijpheid komen, 

 zoodat altijd dicht bij de opperhuid het oudste gedeelte en het 

 verst naar binnen de jongste deelen liggen. Aan den buitenkant 

 vinden we bijv, reeds rijpe (zwarte) sporen, en verder naar 

 binnen pas aangelegde sporen, waartusschen alle mogelijke 

 overgangsvormen. Met nadruk zegt de Bary dan ook : „Als 

 resultaat van deze beschouwingen moeten we dus de brand- 

 zwammen als parasitische organismen beschouwen, die uit 

 sporen ontstaan, wier kiemen in het weefsel van de andere 

 planten binnendringen en wel waarschijnlijk in den regel door 

 de huidmondjes, waar de toegang het gemakkelijkste is; deze 

 kiemen ontwikkelen zich dan binnen in de voedselplant verder, 

 vormen hier hun voortplantingscellen, sporen, op verschillende 

 wijzen en doen, nadat deze rijp geworden zijn, de opperhuid 

 barsten". Wel was hiermede duidelijk uitgesproken, dat de brand- 

 zwammen echte parasieten zijn, dus volkomen ten koste van 

 de voedsterplant leven, maar het eigenlijke infectieproces, het 

 binnendringen van de schimmel in de plant, werd ook door 

 DE Bary niet waargenomen. 



Dit bleef voorbehouden aan JuLius Kühn, die ons in zijn in 



