85 



1858 verschenen werk nvcr de ziekten der cultuurplanten eenige 

 afbeeldingen gaf van schimmeldraden, die door de celwaftden 

 heen naar binnendringen, maar ons verder over den gang van 

 zaken geen inlichtingen weet te geven. 



De door plantkundigen en mannen der practijk op touw 

 gezette infectieproeven bleven, voorzoover ze uitgevoerd werden 

 op die plekken van de plant, waar ook de brandsporen in rijpen 

 toestand te voorschijn kwamen, zonder resultaat. Langzamer- 

 hand werd de oorspronkelijk als vermoeden geuite opvatting, 

 dat de plant slechts gedurende een zeer korten tijd vatbaar 

 voor infectie door brandzwammen zijn zou, tot zekerheid; alles 

 wees erop, dat dit gevoelige tijdperk bij den steenbrand terstond 

 na de kieming optrad en dat een plant, die als kiemplant 

 niet door steenbrand aangetast was, ook later vrijbleef. Kühn 

 had dan ook zijn waarnemingen over het binnendringen der 

 schimmcldraden gedaan aan jonge kiemplantjes, opgekweekt 

 uit zaden, die hij met sporen van steenbrand (Tilletia caries) 

 bestrooid had. 



Maar zelfs de infectie van kiemplanten met brandzwammen 

 gelukte lang niet altijd ; bijv. de proeven van R. Wolff, die 

 omstreeks 1870 op zeer groote schaal trachtte het infectieproces 

 langs kunstmatigen weg bij kiemplanten teweeg te brengen, 

 mislukten volkomen. V^ooral de zwakte en het slechte kiemen 

 van het gebruikte brandsporenmateriaal was oorzaak van de 

 mislukking, maar daarnaast het feit, dat Wolff bijna uitsluitend 

 met stuifbrandsoorten (nl. de tarwe- en de gerstestuifbrand) 

 werkte, wier levensgeschiedenis geheel anders verloopt, dan 

 die van steenbrand. 



Aan Oscar Breffld. een van de grootste onderzoekers op 

 het zoo moeilijke terrein der mycologie, komt de eer toe. den 

 weg tot verdere ontwikkeling onzer kennis te hebben gewezen. 

 In het jaar 1881 begon deze onderzoeker, die zijn gansche leven 

 een voorliefde voor de brandzwammen gehouden heeft, met te 



