86 



trachten, de sporen der brandzvvammen kunstmatig tot kiemen 

 te brengen, en dan uit deze gekiemde sporen, in bepaalde 

 voedingsoplossingen een schimmelcultuur aan te leggen. Toen 

 dit tenslotte gelukt was, had men een middel, om het lot dier 

 sporen, die men op hun reizen door lucht en bodem nooit 

 met hoe sterke lenzen ook, had kunnen vervolgen, in „gevangen- 

 schap" gade te slaan, zooals een dierkundige tracht zijn dieren 

 in gevangenschap te bestudeeren, een insectenonderzoeker zijn 

 insecten in kastjes kweekt, een bacterioloog van de bacteriën 

 reincultures aanlegt, om hun levenswijze te bestudeeren. Het 

 belangrijkste feit, dat nu voor den dag kwam, was dat het 

 bestaan van voortplantingsvormen bewezen werd, die saprophy- 

 tisch, dat wil dus zeggen van doode organische stoffen, leven 

 kunnen. Brefeld kreeg daardoor de beschikking over krachtig 

 kiemend en zgn. „virulent" sporenmateriaal, dat uitstekend voor 

 nieuwe infectieproeven gebruikt kon worden. De zwarte sporen 

 bleken een soort van rusttoestand te zijn, waaruit de schimmel 

 konworden opgewekt tot nieuw leven en tot het vormen van ont- 

 zaglijke hoeveelheden voortplantingscellen, konidiën. Toen nu 

 gebleken was, dat uit de donkergekleurde sporen van verschil- 

 lende brandzwammen zich zoo gemakkelijk versch materiaal 

 voor infectieproeven liet kweeken, toog Brefeld aan het werk, 

 teneinde te trachten gezonde planten kunstmatig ziek te maken. 

 En bij het eerste het beste onderzoek in die richting, den builen- 

 brand der maïs betreffende, gelukte dit volkomen. 



Van den tarwesteenbrand wist men, dat slechts gedurende 

 korten tijd na de kieming van het zaad, infectie mogelijk was. 

 Daarom trachtte Brefeld ook jonge maïs-kiemplantjes te be- 

 smetten, maar ondanks de nauwkeurig uitgevoerde proeven, 

 mislukte dit altijd. Dus moesten wel de volvv^assen maisplanten 

 voor infectiekiemen toegankelijk zijn, en inderdaad bleek dit 

 ook het geval te zijn. Alle jonge deelen van de volwassen plant 

 waren vatbaar voor besmetting, na drie weken kwamen op de 



