pogingen (1801) om een indeeling te maken van alle „graan- 

 brand" in 5 duidelijk te onderscheiden groepen, was een reactie 

 gevolgd; na zijn tijd werden weer alle brandziekten van onze 

 graangewassen als één ziekte beschouwd. - Persoon onder- 

 scheidde in zijn geslacht Uredo, sectio Usülago van de soort 

 Uredo seoretiim 5 verschillende vormen, meerendeels naar de 

 planten, waarop ze voorkwamen. Van de soort Uredo segetiim 

 geeft hij deze beschrijving: „waarbij rijkelijk een zwart poeder 

 in de aartjes of in de kelkkafjes der grassen gevormd wordt." 

 De groepen zijn dan: Uredo Hordei op gerst, J'redo Tritici 

 op tarwe, Uredo Avenae op haver, Uredo Panici miliacei op 

 gierst en Uredo decipiens, zonder vermelding van voedsterplant, 

 maar met de beschrijving: „met poeder, in plaats van zaden 

 in de kelkkafjes ingesloten en verborgen." Deze laatste vorm 

 zal dus wel de steen- of stinkbrand zijn, de andere zijn grooten- 

 deels stuifbrandsoorten. Later werden al deze groepen weer 

 als Usülago segetum D.C. of Usülago Carbo Tul. samengevat, 

 wat de bron is geworden van talrijke meeningsverschillen, 

 waarbij de onderzoekers vaak geheel andere brandsoorten voor 

 zich hadden. 



In 1888 werd hierin van twee kanten verandering gebracht: 

 allereerst weer door Brefeld, die ontdekt had, dat de gerste- 

 en tarwestuifbrand geen konidiën vormden, evenmin als een 

 gerstebrand uit Japan, waarvan hij dit verschijnsel reeds 

 vroeger gezien had. In dit opzicht gedroegen zich de gerste- en 

 tarwestuifbrand dus geheel anders dan die van de haver, om 

 welke reden Brefeld de beide eerstgenoemde vormen uit de 

 soort Usülago segetum DC. losmaakte en als een zelfstandige 

 soort Usülago Hordei Brefeld samenvatte. En daartegenover 

 plaatste in hetzelfde jaar 1888 de Deen Jensen een andere 

 indeeling van Usülago segetum. Op grond van verschillende 

 waarnemingen en infectieproeven (bijv. met sporen, van haver 

 afkomstig, op haver, tarwe, gerst enz.), kwam hij tot de meening, 



