94 



tijd niets ; dit is pas kort geleden door Quanjer en Oortwijn 

 Botjes gevonden. 



En evenzoo is het gegaan met den oogenschijnlijk moeilijker 

 te bestrijden stuifbrand van tarwe en gerst. Prévost en Kühn 

 wisten dat hiertegen kopervitriool niets hielp. Maar waarom 

 wisten ze niet. En dat wist eigenlijk niemand, vóórdat Brefeld 

 in 1905 zijn uitvoerige studie over de besmetting en de versprei- 

 ding van stuifbrand gepubliceerd had en zoo bekend was 

 geworden, dat de stuifbrandschimmel niet buitenop, maar 

 binnenin de tarwekorrel leefde. En toch heeft Jensen reeds in 

 1888 zijn uitnemende heetwatermethode bekend gemaakt, waar- 

 door een afdoende bestrijding van den stuifbrand verkregen 

 werd. Wat Jensen geleid heeft tot zijn werkwijze, zou ik niet 

 kunnen zeggen : mogelijk heeft zijn vermoeden van bloeminfectie, 

 waarbij dus het zwamweefsel in de graankorrel overwinteren 

 zou, hem hiertoe gebracht, mogelijk ook de overweging, dat 

 de sporen wellicht tusschen korrels en kafjes zouden zitten, 

 waar ze door de gewone kopervitrioolbehandeling niet bereikt 

 werden, zoodat de lucht tusschen korrels en kafjes moest 

 verdreven worden, indien ook de sporen bereikt moesten worden. 

 Door GiLTAY werd de heetwatermethode van Jensen in ons 

 land bekend gemaakt (1891) en aanbevolen ; Kühn heeft ook 

 hier weer, afgaande op een paar proefnemingen zonder resultaat, 

 zijn afkeurend oordeel uitgesproken en zijn autoriteit stond bij 

 den Duitschen landbouwer zéér hoog aangeschreven. Ook in 

 Amerika brak de heetwatermethode zich baan : Kellermann 

 en SwiNGLE hebben in 1894 uitnemende resultaten langs dezen 

 weg bereikt. En dat alles lang vóór het jaar 1905, het jaar, 

 waarin de wetenschappelijke verklaring van deze methoden 

 bekend werd. Eerst daarna is in Duitschland door het werk 

 van Appel en Riehm (1910 en 1911) de methode van Jensen 

 in gebruik gekomen. 



Het bovenstaande doet ons zien, hoe de theoretische kennis 



