98 



den levensduur van het omgevende bladweefsel te verlengen. 

 Dit feit moet op de volgende wijze worden verklaard : de 

 schildluis onttrekt natuurlijk water en daarin opgeloste voedende 

 stoffen aan dit blad, in de eerst plaats aan die plek daarvan, 

 waar het insekt zijn snuit heeft ingeboord, maar eveneens 

 aan de daaromheen gelegen weefsels. Echter brengt de door 

 de schildluis veroorzaakte prikkel ook eene vermeerderde 

 toestrooming van water en van daarin opgeloste voedende stoffen 

 naar die omgevende weefsels te weeg. En die vermeerderde 

 toestrooming overtreft althans tijdelijk de sapvermindering, door 

 het zuigen van de schildluis veroorzaakt. De saptoestrooming 

 kon nog ongehinderd plaats vinden, daar — ofschoon het 

 bladmoesweefsel aan de uiteinden der bladeren reeds bezig 

 was af te sterven — de bladnerven, dus de vochtaanvoerende 

 houtgedeelten der vaatbundels, nog niet gestorven waren, en 

 nog in staat, hunne functie te vervullen. 



Verschijnselen als de hier vermelde komen meer voor bij 

 plantendeelen, die door parasieten zijn aangetast. 



Wanneer op rijpe citroenen en sinaasappelen schildluizen 

 zitten, dan is vaak iedere schildluis omgeven door een groen 

 stukje schil, dat sterk afsteekt tegen het geel of oranje van de 

 overige schil der rijpe vrucht. 



Er zijn ook zwammen bekend, die door den prikkel, welken 

 zij op een of ander plantendeel uitoefenen, veroorzaken dat de 

 omgeving van de plaats, waar zich de zwam bevindt, groen 

 blijft, terwijl de rest van het plantendeel reeds zijne groene 

 kleur heeft verloren. 



Zoo worden de bladeren van den eschdoorn (Acer pseudopla- 

 tanus L.) soms aangetast door de zwam Rhytisma punctatum 

 Pers. Deze leeft pleksgewijze in de bladeren en vormt dan 

 groepen van zwarte, hoekige puntjes, die ieder voor zich niet 

 veel meer dan 1 m. M. in doorsnede hebben ; dat zijn de 

 apotheciën. Het bladweefsel nu, dat zoo'n groep van zwarte 



