114 



Bij sommige der onderzochte haverpianten was nog een 

 typisch en hoogst eigenaardig verschijnsel op te merken. Dat 

 deel van den halm, dat a. h. w. den steel van de pluim vormt, 

 was maar weinig uit de bladscheede uitgeschoven, ja dikwijls 

 zaten de onderste zijtakjes van de pluim nog geheel in die 

 bladscheede. Van korrelvorming was bij die takjes natuurlijk 

 geen sprake. De steel nu van de pluim, hetzij die nog in de 

 scheede zat of er meer of minder ver uit voor den dag was 

 gekomen," was spiraalvormig gedraaid, als een kurketrekker 

 (zie pi. V). Deze draaiïng was soms zoo sterk dat een lus of 

 krul was gevormd (zie fig. 3, plaat V), waardoor de halm op 

 die plaats, in het onderste gedeelte van de pluim, geknakt 

 scheen te zijn. Soms was hij op die gebogen plaats ook werkelijk 

 geknakt (fig. 4, pi. V). Marchal geeft in zijn eerste, hiervoor 

 genoemde verhandeling, zoowel als in een latere '), als meest 

 frappante verandering bij door de havermijt aangetaste haver- 

 pianten aan, dat de pluimen min of meer besloten blijven in 

 de bladscheede, en dat de as onder de 

 laatste knoop over een lengte van twee a 

 drie c.M. op de wijze van een boor gedraaid 

 is. Hiernaast (fig. 1) ziet men een repro- 

 ductie van zijne afbeelding. Wanneer men 

 deze vergelijkt met plaat V, wordt het 

 duidelijk, dat men hier hetzelfde verschijn- 

 sel, doch op verschillende tijdstippen van 

 de ontwikkeling der plant, vóór zich heeft. 

 Ik heb geen halmen gevonden, die er 

 uitzagen als de door Marchal afgebeelde, 

 doch waarschijnlijk was het daarvoor te 

 FiG. 1. laat in den tijd. In Frankrijk, waar in 



sommige departementen deze ziekte veel schade aanricht, is 



') L'acariose des avoines, ou Maladie des avoines vrillées, par Ie Dr. 

 Paul Marchal. Annales de l'Inst. Nat. Agronomique, 2e S., T. VI, 

 F. Ier 1907. 



