115 



waargenomen, dat aangetaste haver op arme en droge gronden 

 zeer slecht uitstoelt; wanneer de haver in de aar schiet, is 

 dikwijls slechts één enkele scheut per plant over; de overige 

 scheutjes zijn langzamerhand verdroogd. De eenige overgebleven 

 halm is sterk paarsch gekleurd, de pluim is geheel in de scheede 

 blijven zitten; niets dan de krul, welke de hoofdas van de 

 pluim heeft gevormd, steekt er buiten uit. 



Op gronden van betere hoedanigheid heeft althans eenige 

 uitstoeling plaats, maar tegen den bloeitijd vindt men — volgens 

 Marchal — verscheiden scheutjes verwrongen van vorm en 

 totaal geëtioleerd tengevolge van de moeilijkheid, die zij bij 

 het uit den grond komen hebben ondervonden. Deze scheutjes 

 zouden eenige overeenkomst vertoonen met zulke, die door het 

 stengelaaltje (Tylenchus devastatrix) zijn aangetast, (Ik wil hierbij 

 even opmerken, dat dat „totaal geëtioleerd" zijn mij wel 

 wat vreemd voorkomt ; zooals men weet, noemt men planten 

 geëtioleerd, wanneer zij in heel of half donker zijn gegroeid, 

 zoodat er geen of weinig bladgroen is gevormd, maar daaren- 

 tegen zeer lange, slappe, bleeke stengels, die kleine, bleeke 

 blaadjes dragen. Wanneer zulke geëtioleerde planten weer 

 in het licht komen, krijgen zij weer de normale groene kleur. 

 Al hebben dus de haverhalmpjes moeite gehad om uit den grond 

 te komen, — wanneer zij eenmaal boven zijn, moeten zij toch 

 groen worden. Door het stengelaaltje aangetaste plantjes zijn niet 

 bleeker, meestal juist donkerder groen dan normale plantjes, 

 zoodat ook wegens de overeenkomst daarmede dat geëtioleerd 

 zijn niet wel aanneembaar is.) De paarsche kleur der overige 

 halmen is minder sterk dan bij die, welke op schralen grond 

 groeien; alleen de bladscheeden zijn paarsch; de scheede van 

 de pluim is nimmer paarsch, maar integendeel intens groen 

 van kleur en bedekt met een witte, meelachtige massa, waar- 

 aan men op het eerste gezicht de sterkst aangetaste planten 

 kan herkennen. (Hieruit zou men opmaken, dat de witte 



