119 



is niet te zeggen, zoolang men niet met zekerheid weet, hoe de 

 overwintering plaats heeft. Misschien overwinteren zij als 

 volwassen mijt of als larve in den bodem ; eene aanwijzing 

 hierover is. dat Kirchner, Guille en Schneider hebben gecon- 

 stateerd, dat haver op land, dat ook het vorige jaar haver 

 gedragen had, buitengewoon sterk was aangetast. Ook te Almkerk 

 deed zich dit geval voor, en het proefveldje te Wageningen draagt, 

 om het verschijnsel der z.g. bodemmoeheid nader gade te slaan, 

 reeds sedert 1906 haver. Guille houdt het er voor, dat de 

 mijten na den haveroogst zich naar wilde grassen begeven; 

 het eene sluit het andere niet uit. Minder waarschijnlijk, maar 

 toch niet geheel ondenkbaar, is het, dat na het dorschen van 

 aangetaste korrels enkele eieren tusschen kroonkafjes en korrel 

 blijven zitten. In dit geval zouden dan dus deze eieren na 

 het zaaien uit moeten komen. Mij komt het het meest waar- 

 schijnlijk voor, dat wilde, aan haver verw-ante grassen de 

 eigenlijke voedsterplant van Tarsonemus spirifex zijn, en dat 

 de mijt wel niet zelden van deze op haver overgaat, maar 

 alleen bepaald schadelijk wordt op haver, die door andere 

 ongunstige omstandigheden niet in staat is, aan de aantasting 

 weerstand te bieden. 



Ter bestrijding van deze kwaal zal men, als zij eenmaal 

 uitgebroken is, vrijwel niets kunnen doen. Alleen wanneer de 

 aantasting zeer vroeg plaats heeft en spoedig bemerkt wordt, 

 zal het misschien mogelijk zijn door overbemesting met chilisal- 

 peter de haver zoodanig aan te zetten, dat zij over het kritieke 

 punt heen komt. 



Met meer succes zal men waarschijnlijk kunnen streven naar 

 voorkoming van de ziekte. In de eerste plaats moet men 

 daartoe voor goede v r u c h t w i s s e I i n g zorg dragen, iets 

 waaraan op onze zandgronden soms nog heel wat ontbreekt. 

 Dan moet men door goede grondbe werking en ratio- 

 neele bemesting er naar streven, zijn grond in den voor 



