125 



nymphe, en deze verandert, door vervelling, in den volwassen 

 toestand : in een mannetje óf in een wijfje. 



Op dezen algemeenen regel zijn echter vele uitzonderingen. 

 Zoo kunnen duiveteeken onder omstandigheden veel meer dan 

 driemaal vervellen. Andere mijten vervellen minder dan driemaal 

 vóór zij volwassen zijn; we zeggen dan, dat zij eene of meer 

 nymphe-toestanden „overslaan". 



Tarsonemiis-soorten nu slaan alle drie de nymphetoestanden 

 over, zoodat uit eene larve terstond het volwassen dier te 

 voorschijn komt. Nog eigenaardiger is het feit, dat de larve, 

 waaruit een wijfje komt, er anders uitziet dan de larve, die een 

 mannetje levert. Wij spreken in zulke gevallen van vrouwelijke 

 en van mannelijke larven, al zijn deze uitdrukkingen verkeerd. 



ledere Tarsonemus-soort heeft hare eigenaardige levens- 

 w ij z e. De heer Schoevers heeft hierboven reeds die van 

 T. spirif ex beschreven. 



Ik moet hier nog enkele organen en verrichtingen bespreken. 



Tarsonemiden zijn in het bezit van een paar haakvormige 

 bovenkaken, die te zamen een tangetje vormen. Hiermee 

 bijten ze wondjes in allerlei plantedeelen; de uit die wondjes 

 vloeiende sappen worden dan opgezogen. De mannetjes voeden 

 zich niet; zij hebben dan ook slechts rudimentaire, d. w. z. 

 zeer slecht ontwikkelde, monddeelen ; zij leven zeer kort, hoog- 

 stens slechts enkele dagen. — In fig. 4 ziet men bij het wijfje 

 de zwarte inhoud van het darmkanaal doorschemeren. 



De ademhaling geschiedt bij de larven en bij de mannetjes 

 door de huid, zooals bij zoovele lagere dieren (zeeanemonen, 

 pieren, enz.) De wijfjes bezitten echter twee zoogen. longen 

 in den vorm van uiterst dunne buisjes, die zich door het heele 

 lichaam vertakken. De beide openingen van deze luchtbuizen 

 bevinden zich aan den hals, tusschen het kopje en de beide 

 voorpooten (zie fig. 4, vóór de twee borstels). Zulke overal 

 heen dringende zuurstofaanbrengende buisjes zijn bij de wijfjes 



