126 



noodzakelijk, want ze brengen zeer veel jongen voort, die levend 

 ter wereld komen, en in het moederlichaam op elkander gepakt 

 liggen. Dit heeft dan ook in dat stadium dikwijls een ontzettenden 

 omvang. Al die jongen krijgen op die wijze de voor hunne 

 ademhaling noodige zuurstof toegevoerd. 



De hersens, of liever het centraalzenuwstelsel, bevinden 

 zich onder het voorste rugschild, en zijn onder den mikroskoop 

 als een geelachtige gestippelde massa te zien. In fig. 4 en 6 

 heb ik den omtrek ervan met eene stippellijn aangegeven. 



Vóór op den rug ziet men, zoowel bij de larven als bij de 

 volwassenen, twee sterke borstels; bij het gaan, slingeren de 

 diertjes deze borstels voortdurend voor- en achterwaarts. Die 

 borstels zijn dus tastborstels, waarmee zij voelen, of de 

 weg wel veilig is, dan wel hindernissen biedt. Ook aan een 

 of meer leden der pootjes ziet men dergelijke lange, tevens 

 slappe borstels, waaraan men de verrichting van tasten toeschrijft 

 (men zie de figuren). De twee lange tastborstels aan het 

 vierde pootpaar van het wijfje (fig. 4 en 5) wijzen er op, dat 

 zij in reten en spleten wonen; ze voelen daarmee, of er ook 

 vijanden, of vrienden, van achteren naderen. (Zeer vele in het 

 verborgen levende insekten zijn eveneens voorzien van dergelijke 

 achterlijfsvoelers, b.v. suikergasten en veenmollen). 



Aan de vier voorpooten komen nog reukharen voor. Ze zijn 

 in de figuren 1, 4, 6 en 8 als kleine kolfjes terstond te herkennen. 



De wijfjes bezitten vóór de bovenvermelde rugtastborstels, 

 tusschen het eerste en tweede pootpaar, doch onder het 

 rugschild, een paar kolf- of peervormige haren of orgaantjes 

 (zie fig. 4 en 5), die in een ondiep bekertje ingeplant zijn. 

 De beteekenis ervan is onbekend. Misschien zijn het even- 

 wichtsorganen, mogelijk gehoororganen, wellicht 

 wel beide tegelijk. 



Gaan wij thans over tot de beschrijving van de onder- 

 havige soort. 



