133 



geweest, die over die levenswijze voldoende licht hebben verbreid. 

 Volgens Theobald legt de vlinder haar eieren in de geopende 

 bloem en vreet het rupsje, dat hieruit te voorschijn komt, zich 

 in den bloembodem (receptaculum) in. Van de zich ontwik- 

 kelende zaden of van het vruchtvleesch leeft het rupsje niet, 

 zoodat het aan de eigenlijke vrucht geen schade doet. Alleen 

 in den bloembodem (die bij het plukken der frambozen als een 

 wit, kegelvormig lichaam aan het einde van de vruchtsteel 

 blijft zitten) worden gangen gevreten. Tegen het rijpworden 

 van de vrucht verlaten de rupsjes deze en kruipen langs den 

 stengel naar beneden of laten zich aan een spinseldraad naar 

 den bodem zakken, waar zij een schuilplaats opzoeken, om te 

 overwinteren. Dit geschiedt in een wit spinseltje, dat, volgens 

 die mededeelingen, zoowel aan allerlei voorwerpen op en in 

 den grond, als aan den voet der stengels en ook boven den 

 grond, stevig wordt bevestigd. 



Evenals bij Incurvaria capitella richten de rupjes van Lampronia 

 rubiella voor den winter dus hoegenaamd geen schade aan. 

 Bij het aanbreken van het voorjaar echter, worden zij echter 

 schadelijk, daar zij zich. na het verlaten der winterkwartieren, 

 in de knoppen en later in de jonge scheuten inboren en deze 

 beletten zich verder te ontwikkelen. De aldus aangerichte schade 

 is aanzienlijk en beloopt meermalen, zooals hierboven reeds 

 gezegd werd, meer dan de helft van de oogst. De rupsjes boren 

 zich zeer diep in den knop in en meermalen tot een eind in 

 het merg van den stengel toe. Toch komt het nog zeer vaak 

 voor, dat zij meerdere knoppen voor hun ontwikkeling noodig 

 hebben. Nadat zij volgroeid zijn, verpoppen zij in een uitge- 

 vreten holte in den knop of in de scheut; echter komt het ook 

 voor, dat zij zich op de bladeren inspinnen. 



Eigen waarnemingen. 



Uit eigen waarnemingen kan hieraan het volgende worden 



