136 



Gewoonlijk wordt de bovenste der beide aanwezige knoppen 

 (dus de hoofdknop) door de rups aangevreten; echter wordt 

 de tweede knop (de bijknop) die onder de hoofdknop is ge- 

 plaatst, meermalen ook aangetast. Ook komt het voor, dat de 

 hoofdknop zoo diep is aangevreten, dat de bijknop ook niet 

 meer uitloopt; de vreetgang zet zich nl. wel tot vrij diep in het 

 merg van den stengel voort. Bij sterke aantasting vindt men dan 

 ook vele gedeelten van stengels, ja zelfs geheele stengels, die 

 geheel dor blijven staan, en geen blad of bloem voortbrengen. 



De aantasting van de knop is kenbaar aan het zg. boormeel 

 (de uitvv'erpselen) dat aan de buitenzijde bij het boorgat te vinden 

 is; gewoonlijk vindt men dit boormeel aan het boveneind van 

 de knop (zie plaat 8). De rups vreet zich dan ook niet dicht 

 bij den top van de knop in en wel tusschen de knopschubben. 

 Het schijnt hieraan toe te schrijven te zijn, dat een bespuiting 

 met arsenicumhoudende middelen, althans bij ons, zonder resul- 

 taat is gebleven. Hetzelfde was indertijd het geval bij den spruit- 

 vreter der roode bessen. 



Later, als de knoppen zich tot scheutjes gaan ontwikkelen, 

 zijn de achtergebleven knoppen dadelijk als aangetast te her- 

 kennen. In dien tijd worden echter ook de scheutjes zelf aange- 

 vreten, die dan in ontwikkeling bij de onaangetaste achterblijven 

 en waarvan de blaadjes gaan verwelken. Dit verschijnsel was 

 bij de Zundertschen frambozentelers reeds lang bekend, maar 

 werd door hen aan schade door nachtvorsten toegeschreven. 

 Deze scheutjes sterven of geheel af, of geven toch geen 

 bloem. 



Indien de bijknoppen (de onderste) niet aangevreten of 

 ondermijnd zijn, loopen zij nog wel uit, en geven zij ook 

 vruchten, maar deze zijn gewoonlijk minder in gewicht en later 

 rijp. Het lijkt dan wel, dat de aanplanting er nog niet zoo kwaad 

 voorstaat en dat de schade nog wel mee zal vallen, doordat 

 de stengels nog scheuten met bladeren gevormd hebben (en 



