141 



Vooreerst zit de rups meermalen zoo diep verscholen, dat men 

 met een puntig voorwerp nog in het boorkanaal zou moeten 

 steken, om haar te dooden. Maar ook het afbreken op zichzelf, 

 zonder de tweede knop, die aan den voet van den eersten 

 geplaatst is, te beschadigen, is lang niet altijd even gemakkelijk, 

 vooral als die tweede knop zich nog al ontwikkelt, wat gewoonlijk 

 geschiedt, als de eerste knop beschadigd is. Het herkennen 

 der aangetaste knoppen levert ook weer eigenaardige moeilijk- 

 heden op. Alles te samen maakt deze „hand-picking"methode, 

 afgezien nog van het ontzaglijke werk, dat er aan verbonden 

 is, niet aanbevelenswaardig. 



Theobald ') noemt ook het verwijderen en verbranden der 

 voorjarige (afgedragen) stengels als een der bestrijdingsmiddelen. 

 Hoewel dit in de frambozentuinen in ons land vrij geregeld 

 op tijd plaats heeft, heeft men er op de plaatsen, waar de 

 Lampronia rubiella voorkomt, nog niet eenigen invloed ten 

 goede van kunnen waarnemen. In elk geval blijven er op de 

 stengels, die vrucht moeten dragen, zooveel rupsjes over. dat 

 deze reeds voldoende zijn. om een groot deel van de oogst in 

 gevaar te brengen. 



Veel ondervinding met arsenicumhoudende middelen schijnt 

 men in Engeland niet opgedaan te hebben. Theob.ald schrijft, 

 dat er „geen reden is, waarom arsenicum bevattende sproei- 

 middelen niet gunstig zouden werken." Bij onze proeven hebben 

 wij van een bespuiting met loodarseniaat volstrekt geen gunstigen 

 invloed kunnen waarnemen. In verband met de wijze, waarop 

 de rupjes zich gewoonlijk in de knoppen invreten, lijkt mij dit 

 ook niet anders te verwachten. 



Nog noemt Theobald het diep omwerken van den grond 

 tegen de daarin overwinterende rupjes. Voor zoover mij bekend, 

 laat men echter bij voorkeur het diep omwerken van den grond 



*) F. V. Theobald. The insect and other allied pestsof orchard. bush 

 and hothouse fruits Wye 1909 blz. 418—19. 



