15S 



zaailingen, zoowel gekweekte als opslag '). Neemt men 

 dus aan, dat oösporen, in een dezer plantensoorten gevormd, 

 de oorzaak van het uitbreken der ziekte op de peren zijn 

 geweest, dan moet toch nog eene verklaring worden gevonden 

 voor het feit, dat de ziekte zich pas in Augustus openbaarde, 

 ofschoon de oösporen reeds in Mei kiemen; immers in die 

 maand vindt men al zieke beukenzaailingen. Osterwalder 

 veronderstelt, dat de vruchten eerst van een zeker stadium van 

 rijpheid af vatbaar worden, en dit is zeer wel mogelijk, doch 

 feitelijk zouden zij juist daardoor gevrijwaard moeten zijn voor 

 besmetting van de veel vroeger kiemende oösporen uit. ik 

 kan dit feit niet anders verklaren dan door aan te nemen, 

 dat de eerste oösporen in Mei kiemen, doch dat de geheele 

 periode, waarin kieming van oösporen plaats heeft, zich over 

 een veel langer tijdsverloop uitstrekt. Voor zoover ik weet, 

 bestaan hierover geen gegevens. 



Wegens de algemeenheid van de zwam op beukenzaai- 

 lingen bestaat er meer kans, dat de besmetting geschied is 

 van deze plantensoort uit dan van een der andere genoemde; 

 het is echter niet na te gaan, hoe de oösporen in de nabij- 

 heid der aangetaste boomen gekomen zijn. Misschien wel 

 met voor jaren ondergespitte bladaarde, daar oösporen hunne 

 kiemkracht meerdere jaren kunnen bewaren. Dat klimato- 

 logische invloeden eveneens een groote rol spelen bij het 

 optreden van deze ziekte is wel niet twijfelachtig. Waar 

 zij voorkomt moet men de zieke vruchten afplukken en 

 verbranden; vooral moet nl. voorkomen worden, dat deze op 

 den grond onder de boomen blijven liggen, daar die grond 

 dan na het verrotten der vruchten met groote massa's oösporen 

 besmet zou worden, van welke het volgend jaar weder nieuwe 

 infecties zouden kunnen uitgaan. Wegens de groote werk- 



*) Deze opgave is ontleend aan Lindau, in Sorauer's „Handbuchder 

 Pflanzenkrankheiten", II. blz. 150. 



