177 



vetdroppeltjes. De lengte der conidiën varieert tusschen 15 en 

 20 mikron, de breedte tusschen 3 en 4 mikron ')• 



De lengte der conidiëndragers is nog al verschillend. Soms 

 zijn zij nauwlijks langer dan de conidiën zelve; maar zij kunnen 

 ook tot 4 a 5 maal zoo lang zijn. Daar de vorm der cellen» 

 waaruit de conidiëndrager bestaat, veel overeenkomst heeft met 

 dien. welken de jonge conidiën hebben, wanneer zij nog eencellig 

 zijn, zou men de cellen van conidiëndragers kunnen houden 

 voor conidiën; en zoo zou men bij oppervlakkige beschouwing 

 kunnen meenen, dat de conidiën in reeksen geplaatst waren. 

 Dat is echter geenszins het geval ; want de cellen van den 

 conidiëndrager deelen zich niet door een tusschenwand en laten 

 niet los. 



De conidiëndragers treden op verschillende plaatsen der 

 bladvlekken te voorschijn : meestal in hoopen, in bundels, maar 

 aan den rand van dergelijke hoopen ook wel geïsoleerd ; zoodat 

 er wel geen gedeelte van de geïnfecteerde bladvlek is. of er 

 kunnen conidiëndragers uit naar buiten treden. Dat is bij 

 andere vertegenwoordigers van het geslacht Marssonia geheel 

 anders. Daar vindt men op de zieke bladvlekken van den hospes 

 hier en daar bepaalde,* scherp omschreven plekken, waar de 

 conidiëndragers zijn opgehoopt, en daartusschen ruimten, waar 

 zich geen enkele conidiëndrager vormt. Bij deze Afarsson/a-soorten 

 vindt men de conidiëndragers dan ook geplaatst op een bepaald 

 stroma, dat uit zóó dicht dooréén geweven zwamdraden bestaat, 

 dat zij een pseudoparenchymatisch weefsel vormen; dit stroma 

 ontstaat tusschen de opperhuidscellen en de cuticula van het 

 aangetaste plantendeel ; en wanneer de conidiëndragers en de 

 conidiën zich daar vormen, heffen zij de cuticula naar boven, 

 zoodat deze ten slotte barst, waardoor de conidiën vormende 

 laag aan de oppervlakte komt. 



Bij Marssonia Panattoniana vormt zich in de opperhuidscellen 



') Een mikron is één duizendste gedeelte van een millimeter. 



