180 



Volgt men de boven gegeven indeeling van de fungi imperfecti, 

 dan zou de zwam, die de oorzaak van de hier beschreven 

 andijvieziekte is, moeten worden gebracht tot de Hyphomyceten 

 en niet tot de Melanconiales, waartoe Marssonia wordt gerekend; 

 deze zwam zou dan ook niet tot het laatstgenoemde geslacht 

 kunnen worden gebracht, hoewel de conidiën geheel met Mars- 

 son/a-conidiën overeenstemmen. 



Appel en Laibach ') hebben de zwam van het andijvierot, 

 die wij toch maar Marssonia Panattoniana Berlese zullen blijven 

 noemen, ook in reinkultuur gekweekt, en aangetoond dat zij 

 zich dan geheel anders gedraagt dan Marssonia Jitglandis Sacc. 

 de best bekende zwam uit het geslacht Marssonia. Maar daarover 

 wil ik hier niet verder uitweiden. 



Omtrent de wijze, waarop de besmetting der andijvieplanten 

 plaatsgrijpt, zij het volgende meegedeeld. Het schijnt dat de 

 besmetting van den grond uitgaat, daar de licht geelbruine vlekjes 

 altijd het eerst op de onderste bladeren ontstaan. De talrijke, 

 zich aan de oppervlakte dier vlekjes vormende conidiën kunnen 

 door den wind en den regen van de eene plaats van een blad 

 naar de andere worden gevoerd, ook naar andere bladeren 

 worden verbreid, en aldaar bij kieming weer aanleiding geven 

 tot het ontstaan van nieuwe vlekjes. Vooral ook doordat de 

 verschillende bladeren van een andijviekrop dicht bij elkaar 

 liggen, is de overgang van de conidiën van de eene krop naar 

 de andere heel gemakkelijk. Het schijnt wel vrij zeker, dat slakjes, 

 die zich vaak tusschen de bladeren van een andijviekrop 

 bevinden, bij die overbrenging der besmetting een groote rol 

 spelen. Ook insekten, die de andijvieplanten mochten bezoeken, 

 kunnen daarbij werkzaam zijn. Het feit dat de middelste nerf 

 van de bladeren, vooral die van de buitenste bladeren, vaak 

 zoovele lichtgele of lichtbruine vlekjes vertoont, in die mate, 



') t. a. p. bl. 31. 



