184 



schillende perceelen, die beplant waren met planten, welke 

 afkomstig waren van het zelfde zaad; terwijl bijkans in de onmid- 

 dellijke nabijheid planten stonden, afkomstig van ander zaad, 

 welke geheel vrij bleven. 



Wanneer eene andijvieplant door Marssonia Ponattoniana 

 wordt aangetast, ziet men aanvankelijk niet anders dan kleine 

 lichtgeelbruine plekjes optreden, telkens op de plaats, waar een 

 conidië van de zwam tot kieming is gekomen en het blad heeft 

 besmet. Appel en Laibach ') meenden bij slaplanten te kunnen 

 constateeren dat vele der conidiën van de Marssonia niet met 

 haren kiemdraad in de epidermiscellen binnendringen, m. a. w. 

 de plant niet infecteeren. Dringt echter een kiemdraad in eene 

 opperhuidscel binnen, dan schrompelt zoo'n cel zeer spoedig 

 inéén; en zoodra de zich weldra vertakkende zwamdraad in 

 andere aangrenzende opperhuidscellen of in de daaraan gren- 

 zende cellen van het bladmoes binnendringt, ondergaan deze 

 dezelfde verandering. Spoedig wordt de celinhoud der samen- 

 schrompelende cellen geelbruinachtig; en zoo ontstaan dan weldra 

 door uitbreiding van het binnengedrongen mycelium duidelijk 

 zichtbare lichtgeelbruine vlekjes. Gewoonlijk verbreidt zich 

 het mycelium van uit de infectieplaats niet ver in 't bladweefsel, 

 zoodat de vlekken klein blijven. ledere vlek ontstaat door eene 

 aparte infectie. Bij sterke besmetting liggen vele infectieplaatsen 

 in elkanders onmiddellijke nabijheid, zoodat de vlekken, gelijk 

 reeds boven werd vermeld, met elkander versmelten. Toch 

 verbreidt het mycelium zich eerst door vrij groote gedeelten 

 van een blad of door een geheel blad heen, wanneer de 

 omgevende lucht zeer vochtig en niet te koud is; dan gaan 

 die bladgedeelten of bladeren in rotting over. Waarschijnlijk 

 zullen dikwijls in zulke bladeren ook rottingsbacteriën binnen- 

 dringen ; in sommige rottende bladeren van door Marssonia 



') t. o. p. bl. 32. 



