13 



in den grond overblijft. Men moet dus wel onderscheiden: de 

 trekmade die wel en de bessenbastaardrups, meermalen „de rups" 

 genoemd die niet met carbolineum bestreden kan worden. Eerst- 

 genoemde is een lichtgroen spanrupsje, dat de bloemen en bessen 

 aanvreet (kruis- en zwarte bes), gaten in de bladeren vreet en vaak 

 bladgedeelten aan elkaar vastspint; laatstgenoemde is een grijs 

 groene bastaardrups (dus met een groot aantal pooten aan het 

 achterlijf), die met zwartachtige wratjes bedekt is en waarvan 

 er meestal een groot aantal aan elk blad voorkomen, die meestal 

 van den rand uit het blad, tot op de hoofdnerven na, opvreten. 

 Deze bastaardrupsen kunnen de bladeren niet aan eikaar 

 spinnen. 



2. Bloemenkultuur. 



Voor zoover de snijbloemenkultuur met houtige gewassen 

 werkt, kan van de insectendoodende eigenschappen van het 

 carbolineum partij worden getrokken. Een zeer belangrijke 

 toepassing blijkt te zijn die op: 



rozen, in 't bijzonder in rozenkassen. De in Aalsmeer met deze 

 behandeling verkregen resultaten zijn werkelijk zeer belangrijk. 

 Door een flinke bespuiting met een 5 ° o carbolineumoplossing, 

 niet alleen van de struiken, maar ook van het houtwerk en het glas 

 van de kassen, bleken deze vrij gemaakt te kunnen worden van 

 bladluis en spint. De behandeling moet geschieden na den snoei 

 en moet daarbij zoowel het snoeisel als het afgevallen blad 

 nauwkeurig verwijderd worden. In één geval, waarin dit laatste 

 niet met voldoende zorg was geschied, trad het spint weer een 

 weinig op. Dit is niet te verwonderen, daar spinteieren cp alle 

 aangetaste deelen der planten voorkomen. Dat de behandeling 

 werkelijk groote waarde heeft voor de rozentrekkerij kan daar- 

 uit blijken, dat ook in een kas, die zoodanig door bovenge- 

 noemde ziekten was aangetast, dat de stand van het gewas en 

 de oogst zeer slecht geweest waren, de groei der struiken daarna 

 onberispelijk was. Het is zeer wel mogelijk, dat een jaarlijksche 



