25 



Dezelfde ervaring is gedaan bij de bestrijding van de hulstvlieg, 

 Phytomyza llicis. Eenige tegen dit insect, dat vooral in de 

 bladeren van oudere hulstplanten voorkomt, uitgevoerde bespui.- 

 tingen zijn zonder eenig succes gebleven. Ook op de aangetaste 

 plekken blijkt de opperhuid voor het carbolineum ondoordring- 

 baar te zijn. 



Tenslotte moet hier nog worden vermeld de bespuiting van 

 de z.g. Japansche Azalea's tegen de daarin voorkomende vliegende 

 schildluisjes, Aleiirodes (de z.g. witte motjes). Het blad dezer 

 planten kan het carbolineum niet verdragen, wordt dus soms 

 op een klein gedeelte na, gedood, terwijl de takjes dan tevens 

 door de vloeistof ontsmet worden. Het volgend voorjaar loopen 

 de planten weer goed uit en gewoonlijk is er aan het einde 

 van den zomer geen verschil te zien tusschen de bespoten en 

 de niet-bespoten planten. De bestrijding bestaat dus eigenlijk 

 uit een vernietiging van de deelen, waarop de schildluis zich 

 bij voorkeur vestigt nl. de bladeren. Het wederom uitloopen 

 der kaalgespoten planten gaat alleen bij zeer ongunstig, droog 

 en schraal weer minder volledig; onder normale omstandigheden 

 behoeft men aan het herstel der planten niet te twijfelen. 



Voor een deel bestaat het hierbovenvermelde uit de resultaten 

 van eigen proefnemingen of van proeven, aan het Instituut 

 voor Phytopathologie genomen. Voor een niet onbelangrijk deel 

 zijn het de resultaten van proefnemingen, die onder leiding 

 van de controleurs bij den phytopathologischen dienst zijn 

 uitgevoerd. Ik wil hier een woord van dank richten tot de 

 heeren Schenk te Naarden, Onrust te Oudenbosch, Augustijn 

 te Aalsmeer en de Jong, Koene en Zwartendijk te Boskoop, 

 voor de uitnemende wijze, waarop zij deze proeven hebben 

 uitgevoerd en de resultaten hebben nagegaan. 



Uit het bovenstaande blijkt, dat bij de bestrijding van dier- 

 lijke plantenparasieten het gebruik van carbolineum zeer uitge- 



