88 



gewezen is door den heer Springer in het „Tijdschrift van de 

 Nederlandsche Heidemaatschappij" 1916, afl. 2. — 



De heer Springer deelt in zijn artikel verder mede, dat de moseik, 

 Quercus cerris, die volgens Neger te Tharandt inmuun is, dit 

 h.t.1. volstrekt niet is, integendeel zeer sterk aangetast kan worden. 

 Ook RoTH vond Q. cerris vrij sterk aangetast, hij houdt deze soort 

 voor iets vatbaarder dan de wintereik. Hij raadt dan ook aan 

 in plaats van den zoo vatbaren gewonen eik (Quercus 

 pedunculata) den wintereik {Quercus sessiliflora) aan te planten. 

 Misschien is deze raad ook voor Nederlandsche boschbouwers 

 en kweekers niet zonder waarde. Overigens moet men met 

 dergelijke mededeelingen uit andere streken afkomstig, voor- 

 zichtig zijn; het is b. v. bekend, dat sommige appelsoorten in 

 de eene streek van ons kleine vaderland hevig kankeren, in 

 een andere streek bijna vrij van die ziekte blijven. In mijn 

 vorig artikel deelde ik kortweg mede, dat volgens Neger 

 Q. cerris inmuun zou zijn ; ik had beter gedaan hier iets 

 vollediger Neger's mededeelingen over te nemen: deze soort 

 is n.1. in de streek, waarvan zij afkomstig is, het Zuiden van 

 Oostenrijk, zeer vatbaar, doch in Midden-Europa wordt zij 

 weinig aangetast, terwijl zij in België volgens „BuU-Soc. Forest. 

 Belg. 1911" en in Hongarije volgens Noderer („Oesterr. Forst 

 u. Jagdzeitung", Bd 28, 1910) immuun zou zijn. Dit klopt dus 

 niet met de waarnemingen van Roth in Hongarije en van 

 Springer in Nederland. Neger vermeldt speciaal, dat Q. cerris 

 geen St. Janslot vormde te Tharandt; dit kan zeer zeker een 

 der oorzaken zijn, waardoor deze soort vrij bleef van meeldauw, 

 zooals uit het op biz. 85-87 medegedeelde blijkt. De andere 

 genoemde personen vermelden niet, of de moseiken, die zij 

 aangetast vonden, al of niet rijkelijk St. Janslot maakten. 

 Overigens komen de opgaven van Springer met die van Neger 

 overeen. — 

 In dat gedeelte van zijn eerste artikel, hetwelk handelde 



